Ceza Sahasının Dışı

Işıksız Kasabanın Derbisi

2012-01-27T20:20:00.001+02:00

Uzun zamandır gördüğüm en güzel kısa filmlerden biri. Bir "reklam kokan hareket".. Ama olsun. Özlediğimiz futbol algısını anımsatmanın ötesinde, "mutlu bir an" yaşatan sıcacık bir film olmuş Işıksız Kasabanın Derbisi.

Elin Oğlu Nasıl da Fotojenik!

2012-01-23T08:55:00.003+02:00

Gün geçmiyor ki Nike elin güzelim futbolcularını kamera karşısına geçirmesin.

Geçmiş zamanın görüntüleri elbet. Lakin her daim çarpıcı..

Bir van Gaal

2012-01-20T17:37:00.003+02:00

Dutch Book Week için hazırlanan ilanlar arasında bir Louis van Gaal gördüm sanki.

Concept: Markus Ravenhorst, Maarten Reynen

Artwork: Souverein

"Gods of the Game"

2012-01-18T18:24:00.004+02:00

1861 United, Sky için yapmıştı vaktiyle bu ilanları..

Pek leziz işler.

Efsane vs. "Şehir Efsanesi"

2012-01-17T13:43:00.004+02:00

Efsane'nin adına yakıştı!

Dün akşam Fenerbahçe, Efsane'yi efsanevi bir biçimde uğurladı. Skorda değildi gözüm, ortaya konan oyundaydı. "Alex'in yokluğu" konulu sohbetlere mahal vermeyecek bir performans sergileyen takım yine gole kadar tıkır tıkırdı. Gole kadar..

Sezonluk resitalini tek geceye, Konya Torku Şekerspor'a karşı sergileyen "Anri", elinden gelenin artık sahiden en iyisi olduğuna inandığım o tanımlanamaz oyununu izletti sağ olsun.

Serzenişte bulunmayacağım. Dün akşam Türkiye'nin her yerinden yollara düşen güzel tribünün güzel insanları, Stoch, Caner, Baroni, Mehmet.. Her biri birbirinden büyüleyiciydi.

Maçı 87'de izlemeyi bırakmak zorunda kalan ben de saatlerce maçın berabere bittiğini zannedereki kişisel tarihime enteresan bir anektod düşmüş oldum. Gecenin bir yarısı galip geldiğimiz haberini alıp kendimden geçtim.. Enfes.

Altaylı'dan Ünal Aysal tespitleri

Sene çok uzak değil, 2006. Altaylı'nın kaleminden zehir zemberek açıklamalar dökülüyor. Ünal Aysal'ın nasıl da karşısında olduğunu yazıyor Fatih Bey. Fatih Bey bugün nasıllar?

G.Saray bu parayla kurtulmasın daha iyi!

Bir süredir spor kamuoyunda bir isim dolaşıyor: Ünal Aysal

Galatasaray'ı kurtaracak adam olarak kendini gösteriyor. Bir grup G.Saraylı da onun peşine takılmış gidiyor. Gelin size bir de ben bu

"Kurtarıcı Ünal Aysal"ı anlatayım.

Aysal'ı G.Saray Kulübü'ne sokan benim. Kendisi bana Mehmet Ali Birand tarafından getirildi ve "Belçika'da yaşayan bir G.Saraylı. G.Saray Adası'nı kiralamak istiyor" diye takdim edildi.

Ben de G.Saray'ın bütün mal varlıklarını gelire çevirmek isteyen bir yönetici olarak kendisiyle görüştüm. Yönetimdeki arkadaşlarıma tanıştırdım. G.Saray'la ilgili pek çok projemizi kendisiyle paylaştık. Adanın kiralanmasına, stat yapımına ve daha pek çok projeye talip oldu.

Sonra bir gün devletin çok üst kademelerinden birisi beni uyardı:

"Ünal Aysal, sizin G.Saray anlayışınıza uymaz. Siz G.Saray'ı hep temiz tuttunuz. Devletle iş yapan, devletten ihale alan kimseyi bu kulüpten nemalandırmadınız. Ünal Bey size yakışmaz" dedi.

Ve bir rapor gönderdi. Burada Ünal Aysal'ın devlete "süper pahalı fiyatla" enerji sattığı belgeleniyordu. Ereğli'deki bir doğalgaz santralinin sahibiydi ve bu santral Türkiye'ye kilovat saati 12 cent civarında bir fiyatla enerji satarak "Türkiye rekoru kırıyordu."

Durumu Aysal'a sordum. "Evet ama istiyorlarsa santrali devlete satarım" dedi.

Ancak santral için belirlediği fiyat da normalin kat be kat üzerindeydi.

Bunun üzerine G.Saraylı dostlarımı Ünal Aysal konusunda uyarmaya başladım.

Ancak o bir kere G.Saray'a elini sokmuştu. Eski Başkan Mehmet Cansun'la ortak bir şirket kurdu (Cansun'un başkanlık dönemi bittikten sonra). Bu arada kulüp parasızlıktan kıvranıyordu. Ünal Aysal da "İyi G.Saraylı rolünde" finansörlük yapıyordu. Ama elindeki G.Saray hisseleri zaten Aysal'ın riskini sıfırlıyordu. Üstelik de kulübe verdiği her kuruş için sayfalarca sözleşme imzalatıyordu.

Aysal, G.Saray sayesinde büyük bir tanınmışlık elde ediyor, herkes tarafından saygın işadamı, G.Saray'ı kurtaracak para babası olarak görülüyordu.

Ama kimse o paranın Türkiye halkına pahalı enerji satarak kazanıldığıyla ilgilenmiyordu.

Ünal Aysal'n Ünimar şirketinin Türkiye'ye şimdiye kadar 465 milyon dolar zarar verdiğini gösteren Sayıştay raporu gazete sayfalarında yer bulamazken, Aysal'ın sportif yönü ortaya atılıyordu.

Ben Hürriyet'te olduğum dönemden başlayarak Ünal Aysal'a karşı tavır almaya başladım. Hâlâ devam ediyorum.

O şimdi Sabah gazetesini suçluyor. Suçlayabilir. Ama ben G.Saray'ı yönetecek kişilerin, G.Saray'ı basamak olarak kullanmalarına karşı olduğum için bunları yazmaya devam edeceğim.

İster beğensin ister beğenmesin.

Sana Söz..

2012-01-14T23:15:00.005+02:00

Bir şehrin ara sokağında yürüyordum. Saat akşam olmuş, günden kalan bir dolu cümle zihnimde. Kalabalıkların oturduğu bir yere takıldı gözüm, sola döndü başım. Yürüyordum. Durdum. Birkaç adım geriye bastı ayaklarım. "Kırmızı son dakika alt bantları" başka anlamlar ifade ediyordu aylardır. Gözaltılar, tutuklamalar, basın açıklamaları.. "Yine ne oldu" derken bir hastane önü, bir de "Şeytan" gördüm. Kaldım öyle o kalabalığın önünde. Onlar çaylarını içiyordu, ben göz tuzumu..

Adı anıldı mı, ben o şanı büyük marşı söylediğimde sıra ona geldi mi titrerdi içim. Çocukluğumdan beri.. Hem de "tanıdık olmayan ismi"nin anlamını sorgulamadan, hayasız bir art niyetle "kim"liğini deşmeden..

Yaşım büyüdü, bildim. Okudum, gördüm. İçindeki büyük Fenerbahçe'yi sevdim, daha çok da insanlığını.. Ben büyüdükçe, o da büyüdü içimde. Hele ki zor zamanlarda, varlığına tekrar tekrar şükrettim.

Geçtiğimiz bahar FBloggers'tan bizim çocuklar ziyaret ettiler onu.

Ben gidemedim.

Onların ziyaretinden sonra, bu bahar dizinin dibinde oturmak hayali vardı aklımda yalnız. İçimi titreten adını, gölgesinin altında içimden seslendirmek defa defa..

Bizim "baharlar gelecek" demememiz gerçek, o baharlar gelecek de, bizim, benim düşlediğim "onun gölgesinde bir bahar günü hayalim" şimdilik hayal olarak kalacak..

Sözümüz baki ve aleni; tıpkı Büyük Lefter Küçükandonyadis'le bir büyüttüğümüz aşkımız gibi. Bir gün, elimde sarı çiçekler, üzerimde lacivertler öpeceğim ellerinden.

Sana söz Büyük Kaptan, o bahar bir gün gelecek.

Sanatkar "Sağaçık"...

2012-01-09T09:44:00.003+02:00

Müthiş bir sporcu idim. İyi kürek çektiim için sürekli kürek çekme yarışlarına iştirak ederdim. Hayli zaman futbol da oynamışımdır. Fenerbahçeli olduğum için, tabii kendi kulübümün takımları arasında idim. Üçüncü takımdan başlayarak birinci takıma kadar çıktım. "Sağaçık" oynardım. Ve arkadaşlarımın söylediklerine göre hatırı sayılır bir oyuncu idim.*

Bu sözler Türk Klasik Müziği'nin en önemli isimlerinden birine ait. 1900'de dünyaya gözlerini açan, 81 yaşında aramızdan ayrılan, ardında yüzlerce plak ve konser, birbirinden kıymetli birçok anı bırakan Münir Nurettin Selçuk.

Fenerbahçeli olmanın hazzını bir daha yaşatan Münir Nurettin...

*Baki Kalan Bu Kubbede, Sermet Sami Uysal, Timaş Yayınları

FBloggers "58. Madde Değişmesin" Diyor!

2012-01-06T09:53:00.001+02:00

3 Temmuz'dan beri yaşanan sürecin ilk anından bu yana Fenerbahçe taraftarının büyük çoğunluğu gibi "bir şey varsa düşelim" tavrını 'FBloggers' oluşumu olarak da benimsedik. Son günlerde kamuoyunda, soruşturmanın kulüpleri ilgilendiren sonuçlarını belirleyecek olan TFF Disiplin Talimatnamesi'nin 58. maddesinde değişiklik yapılması ile ilgili bir algı yaratılmıştır. Söz konusu maddenin içerik bakımından ele alındığında iddianamedeki suçlamalar baz alınırsa sadece Fenerbahçe'ye değil, adı geçen diğer kulüplere de cezai yaptırımları olacağı aşikardır. Kamuoyunda oluşturulan bu değişim algısı ve akabinde TFF tarafından Genel Kurul kararı alınması neticesinde -her ne kadar önem verilmese de- konunun en önemli muhatabı olarak biz Fenerbahçeliler de düşüncelerimizi belirtmek isteriz.

(Sürecin ilk gününden bu yana Fenerbahçe taraftarının büyük çoğunluğu gibi biz 'FBloggers" olarak da her şartta kulübümüzün yanında durduk. Kulübümüze yönelik yürütülen linç kampanyasına karşı durduk. Haksızlıklara, hukuksuzluklara karşı takımımızın sahada akıttığı alın terine sahip çıkmak için Topuk Yaylası'na, Bağdat Caddesi'ne, Taksim'e koştuk. Moda'yı fenerlerle ışıldattık, Uzunçayır'da biber gazı yedik. Kulübümüze maddi destek sağlamak uğruna Fenerbahçe Kart'a, Feneriumlara koştuk.)

Biz "FBloggers" oluşumu olarak Fenerbahçemizin geçen seneki şampiyonluğunun tamamen hocamız ve futbolcularımızın emeği ve alın teri ile kazanıldığına sonuna kadar inanıyoruz. Sahadaki mücadeleden, Alex'in hırsından, Guiza'nın gözyaşlarından, Stoch'un o içten çabasından, Gökhan'ın arzusundan, Aykut Kocaman'ın alın terinden zerre kuşkumuz yok. Adil bir yargılama neticesinde Fenerbahçemizin ve yöneticilerimizin bu süreçten aklanacağı beklentisi ve umudunu taşıyoruz. Ancak soruşturma süreci boyunca kulübümüze yönelik haksızlıklara nasıl isyan edip karşısında dimdik durdu isek, soruşturmanın sonucunda beklentilerimizin aksine Fenerbahçemizin yöneticileri vasıtasıyla hukuksuz işlere bulaştığına kanaat getirilirse mevcut yaptırımların uygulanması beklentisi içerisindeyiz. Şunun bilinmesi isteriz ki "halkın takımı" olarak addedilen bir camianın mensupları olarak biz Fenerbahçelilerin haksızlıkların, hukuksuzlukların yanında olmamız mümkün olamaz.

Fenerbahçe Yönetim Kurulu, kulübün soruşturmadan aklanarak çıkacağına inanıyorsa bu süreci lekeleyecek, kafa karıştıracak çabalara ortak olmaktan kaçınmalıdır. Disiplin talimatnamesinin 58. maddesi adil bir yargılanma sonucunda harfiyen uygulanmalı ve Fenerbahçe suçlu bulunursa küme düşürülmelidir.

Saygılarımızla...
FBloggers

"Ben bilmem, beyim bilir.."

2012-01-05T10:40:00.005+02:00

Milliyet’te Mehmet Tezkan, köşesinin bir “köşesini” Hakan Şükür ve onun ekran tutkusuna ayırmış. “Bir milletvekili” olarak karşısına almış, yazmış..

Dün de, Mehmet Tezkan’ın sözlerinden çok daha büyüklerini Koala yazmıştı. Okumadan geçmeyin...

Mesele başka!

Mesele Hakan Şükür değil..

Eski futbolcu, taze milletvekili Hakan Şükür Lig TV’de yorumculuğa başladı ya..

TRT’deydi.. Şahane para alıyordu, milletin vekili olmak için bıraktı..

İkisi bir arada olmazdı, olmamalıydı..

Yorumculuğu önceki gün geri döndü, dün de ekrandaydı..

(Genel Kurul saatinde, 357 sayılı KHK görüşülürken, Şükür, Ordu- Fenerbahçe maçını izliyordu)

Dün görmüşsünüzdür.. Bu duruma karşı çıktım..

Niye mi?

Çünkü milletvekilliğini ikinci iş, ek iş haline getiriyordu..

Değerini düşürüyordu.. Değersizleştiriyordu..

Futbol yorumculuğunu milletvekilliğinin önüne koyuyordu.. Dünkü yazımda, madem bu kadar meraklıydın Meclis’te ne işin vardı dedim..

Okurlardan haklısın diyen de oldu, canım ne var bunda diyen de.. Art niyet arayan da..

Şunu söyleyeyim, mesele Hakan Şükür meselesi değil.. Bir milletvekilinin Genel Kurul saatinde başka yerde çalışma meselesi..

Özel sektörden ücret alma meselesi..

Bu konuda çarpıcı örnek var..

Yıl 2004.. CHP Grup Başkanvekili Muharrem İnce taze milletvekilidir.. Öğrenir ki Çankaya Balgat’taki Ömer Seyfettin Lisesi’nde Fizik dersleri boş geçmektedir.. İnce, eski Fizik öğretmenidir.. Şöyle düşünür.. Meclis saat 15.00’te çalışmaya başlıyor.. Sabahtan okula gidip ders veririm, öğlenden sonra da Meclis’e gelirim..

Vekilliğin dışında kamuda görev yapacağı için Anayasa’ya göre Meclis’ten izin alması gerekir..

Dilekçe yazar.. Ücret almadan ders vermeye talibim der..

Dönemin Meclis Başkanı Bülent Arınç karşı çıkar..

Şahane bir cevapla İnce’nin talebini reddeder..

Der ki: Öğretmen atamaları Milli Eğitim Bakanlığı’nın sorumluluğundadır.. Yani yürütme organının.. Bağımsızlığını korumak durumunda olan milletvekili, ücretsiz de olsa yürütme organının emrine giremez..

Meclis bu kadar hassas.. Hassas da ücretsiz öğretmenliğe bile izin vermezken, ücretli yorumculuğa nasıl ses çıkarmıyor anlamış değilim!..

Hakan Şükür’e birkaç sorum var..

Meclis’e ücret aldığı kurumu ilgilendiren bi düzenleme gelirse ne yapacak?

Yorum yaptığı kulüpler, futbolcular için bir karar alınması gerekirse?

Gündemde şike mevzuu var..

Üç gün sonra belki de bazı kulüplerin puanı silinecek, bazıları küme düşürülecek, bilemiyoruz..

Bu konuda ne diyecek?

Koskoca yorumcu ekranda, bana sormayın büyüklerim bilir diyemez herhalde.

(Gırgır yapmıyorum.. Hakan Şükür böyle dedi valla.. Şike olayları patlayınca futbolun içini en iyi bilen milletvekili olarak mikrofon tutuldu; ‘Ben bilmem büyüklerim bilir’ dedi)

Demem şudur..

Milletvekilinin aynı zamanda özel sektörde çalışması, para alması sakattır..

Benim bu bakışıma..

Bülent Arınç ne der acaba!

Nice Sarı Laci Yıllara...

2011-12-31T23:42:00.002+02:00

Bu gece ne çok isterdim Kaan çocuk uyusun babasının koynunda.. Batu kadeh kaldırsın yeni yılın şerefine, babasıyla..

Hepimizin gülüşü yarına inancından, yeni zamanlara inancından, bir aşka inancından sabit. Ama gülüşlerimizin bir kıyısına iniyor göz tuzlarımız, artık bazen istemsiz, apansız..

Yeni günler, kişisel tarihimizde de derin izler bırakan günleri unutturacak güzelliklere gebe olsun.

Zaman anlamsız.. Bu gezegen durdukça büyüyor aşkımız.. Büyütün onu!

Yüzümüz apak, nice yıllara..

Bir Haber Daha...

2011-12-24T14:36:00.003+02:00

Son zamanlarda iddianame ve tayfasının yankıları alıp yürürken, her medya kuruluşu da mevzu hakkında habercilik görevini "öyle-böyle" ifa ediyor. Kimi sahiden yanlı, taraflı altmetin ve mesajlar kullanmayı ödev bilir, dert etmezken, kimileri de hassasiyetini, her şeye rağmen korumaya devam ediyor, onuruyla.

Süreçten belki de haddinden fazla etkilenen bir Fenerbahçeli olarak artık bazı şeylerin beni sahiden yıprattığını görüyorum bu günlerde. Tapeler, tapeleri okuma biçimleri, delil isimli zırvalar... Bir tahammül noktam olduğunu fark ettim son birkaç gündür ve bir karara vardım, onu da paylaşmak isterim. Nasıl ki başlangıcını duyurduysam, nihayetini de duyurmak gerekiyor diyerek...

Bundan yaklaşık bir yıl kadar önce çok sevdiğim bir abim sayesinde tanışıp fırsat buldukça Fenerbahçe hakkında yazmaya başladığım Medyaspor.com'da bundan sonra yazılarımla yer almayacağımı bildirmek isterim.

Kararımın ardından Medyaspor ailesinin güzel üyeleriyle de konuştum, anlattım meramımı. Anladılar sağ olsunlar, dostluk baki. Lakin kimi bıçaklar, kemiğe dayanmaktan fazlasını yapıyor bazen.

Ceza Sahasının Dışı, var oldukça bana, bize ses olmaya devam edecek.

Kim bilir belki bir gün, başka yerlerde, başka objektif sesler, görüşlerle çokça yazıp söyleyeceğiz neler neler!

Bilginize.

"Çok yaktılar canımızı.."

2011-12-19T10:52:00.001+02:00

Dün bizimkilerle buluşmak üzere Göztepe'de yürüyorum. Maç öncesi buluşulacak, yemekler yenecek, alkol faslı.. Montumun üzerinde atkım var, en sarı lacivert yanım o dışarıdan bakıldığında. Kaldırımda yolumu bir amca kesiyor. 60'larını devirmiş, saçları bembeyaz, aksak yürüyen bir amca. "Kızım akşam maç 7'de değil mi?" diye soruyor. "Evet 7'de" diyorum. "Benim kombinem var aslında, bugün toruna verdim, o arkadaşlarıyla gidecek" diyor, biraz konuşmaya ihtiyacı var belli ki, ekliyor "atkını görünce sana sorayım dedim".. "Ne iyi etmişsiniz diyorum, siz gidemiyorsanız, biletinizi vermeniz iyi olmuş".. "Biz hepimiz böyleyiz, kalabalık bir ekip izliyoruz maçı, yaşlı bir ekip!" diyor gülerek. Konuşmaya devam ediyoruz. Nihayet "çok yaktılar canımızı" derken gözleri nemleniyor. Babamdan büyük adam, İstanbul'un Göztepe'sinde, torunu yaşındaki kızın karşısında ağlıyor. Kız durabilir mi? O da bırakıyor birkaç damla gözünden, haksızlıklardan, adaletsizliklerden bahsederken.

Az önce iki yabancı olan iki farklı jenerasyonun insanı, bir atkının marifeti ve iki rengin aşkıyla tokalaşıyor, ağlaşıyor ulu orta!

Yaşamayan bilmez.. Hissetmeyen anlamaz..

Kaybedin Gelin!

2011-11-11T23:07:00.004+02:00

Futbol, bazen inandığımız birçok adalet sisteminden daha adildir. Bu gece, o adaletin tescilidir.

Daha grup maçlarında hak etmediğimizi defa defa gösterdiğimiz bir turnuvaya, bir play-off marifetiyle gidebilme ihtimalinin "gazına kapılmanın çakılması"dır gördüğümüz zira.. Başka da maç sözü yok bunun üzerine.

Asıl sözüm başka.. Yapıp yapabileceği ulusal takım desteği "saldır milli takım oley" olan, "takım" formasından bir türlü kurtulamayıp "milli maç" havasına giremeyen, futbolun coşkusunu yaşamaktan aciz adamların ağzından küfür işiten oyuncunun, kendisine küfür eden taraftara karşılık vermesini de büyük buluyorum.

Bu takımın başındaki "büyük futbol adamından" daha büyük..

O tribünde kendi ülkesinin formasını giyen adama söven haysiyetlerden daha büyük..

Büyük golcü denilerek koyunun olmadığı yerde adı çıkan kabiliyeti noksanlardan daha büyük..

Helal olsun sana Sabri çocuk, helal olsun sana Emre, Volkan, Egemen, Arda..

Kaybedin gelin, alnınızdan öpelim.

Kendime not: Güzel adamsın Bilic..

Fail

2011-11-01T17:47:00.007+02:00

Dün akşamki maçın özetidir bu fotoğraf..

Tüm "kasti faullere" karşı sağduyusundan eksilmeden, dimdik durabilen bir camianın fotoğrafıdır bu. Eskisi, yenisi, geçmiş zamanda küfür yiyeni, bugün ayakta alkışlananı, yerlisi, yabancısıyla sapasağlam duran bir camianın fotoğrafıdır bu.

Büyük Fenerbahçe'nin, bu fotoğrafta görünür olan ruhudur onu büyük kılan..

O ruh, küçük adamların görünür olan korkusudur yaşadığımız zamanda..

Karabükspor maçının bahsedilecek yanı yok, hepimiz izledik, kimimiz statta, kimimiz evimizde.. Maça "gönderilen" bir "hakemlikten nasibini almamış"ın tatminini izledik hep birlikte. Öfkelendik, o kadar ki, tepkisizliğiyle ünlü tribün bile kendini demirlerde buldu.. Bahsi geçense, o tribünün önünde yatan futbolcunun durumuna bakmaya dahi gitmekten korktu. O, maç boyunca korktu; faul çalarken korktu, tacı gösterirken korktu, korneri verirken korktu.. Ne hikmetse daha maçın başında, Telekom Üst'ten görünebilen, burnunun dibinde yaşanan pozisyonu yanlış yorumlamaktan(!), kartına davranmaktan korkmadı.. Sebepleri aklımızdan geçiyor, ağzımızdan dökülüyor sıklıkla.. Futbol cinayetinin faillerinin aslında birer "tetikçi" olduğunu söylüyor dilimiz, mani olamıyoruz..

Fail..

TDK'ya bakarsak "Eden, yapan, işleyen"..

Redhouse'a bakarsak "1. başaramamak; becerememek. 2. iflas etmek. 3. kuvveti kesilmek, güçten düşmek. 4. sınıfta kalmak; sınıfta bırakmak."..

Dün akşama bakarsak: TDK ve Redhouse'un anlamlı bileşimi..

Kendime not: Biliyoruz, fikstür berbat, futbol namına ne varsa memlekette an itibariyle berbat.. Lakin Fenerbahçe'yi Kadıköy'de "eksik" bırakmamak şart.. Kombine sahiplerinin, hatta özellikle onların yerleri boştu dün.. Gelin. Gelemiyorsanız yerinize birileri gelsin ve izlesin şu statta maçları, izlemekle kalmasın, bağırsın, sizden daha çok! Bu sözlerim de her ne kadar size söylenmiş olsa da(!) kendime not işte.. Anlasın anlayan..

"O değil de..."

2011-10-28T21:33:00.001+03:00

"Şayet şu an ruhumu teslim etseydim gözüm asla arkadakalmazdı." Daha maçın başında yaşananlardan sonra, yalnız bunu söyleyebiliyordumben.

Son dakika gollerini seven futbol “idarecileri” var. Onlaridareci, yönetici filan değiller, kandırmayalım birbirimizi. Zira gün içinde 46mercinin kararı 47 defa değişmemeli gerçekten yönetiliyorlarsa o oluşumlar. Ama bizde öyleolmuyor. Ne yazmıştık maçtan bir gün önce okunsun. "Sizi stada almayacağız,boşuna gelmeyin" diyen kulüp yöneticilerinden, il güvenlikçilerindengeçilmiyordu ortalık. Biletixçiler paraları iade derdine düşeyazmışken bir andaortalık altüst oldu tekrar. Bu defa "gelin" dediler. Zira biliyorlardı kigelecekleri varsa görecekleri de vardı. Öyle sanıyorlardı..

Alınan bu “gelmeyin” kararıyla “Çarşı’ya gelin o zaman”diyen Beşiktaş taraftarı sözde “yekvücut” olacaktı bu idarecilere karşıbizlerle. Ne güzel hayaller.. Halbuki biz birkaç ay önce, Trabzonspor’un geçenyılki(!) şampiyonluğunu kutlayan, bu sırada kupasını iade edip ne hikmetse UEFAyoluna çıkmaktan gocunmayan bir garip camia izliyorduk. Velhasıl onların da “idarecileri”vardı ve çıkmıyordu sesleri sandıkları kadar yüksek perdeden..

Ha batırmam mı çuvaldızı bize? Elbette batırırım. Benim desezon başında “dekoder satışına çıkmış”, dün akşam gördüğü Spor’a Bakan’ınyanında iki büklüm duran “idarecilerim” vardı zira, elbette batırırım.

Önce “güvenlikçilerin” aldığı kararı “ne alakası var yea” diyerekbozan Bakan göründü ekranda. Sonra da çığ gibi büyüdü, kapıda biletli taraftarıcanından bezdiren polisin tutumuna ve tur atmaktan aciz turnikelere olan isyan.Oraya kadar gelinmişti, içeri mi girilmeyecekti yani..

Maç başladı. Başladı başlamasına da “Bağımsız” Türk FutbolTarihi kitabı yazılacaktıysa bir gün, o kitabın en es geçilmemesi gereken başlıklarındanbiri henüz yaşanmamıştı.

Akın akın giriyordu İnönü’ye Fenerbahçe taraftarı.. Nasılcoşkulu, nasıl inançlı, yürekliydi öyle, gözleri alev alev.. Aylardır süregeleneziyete inen bir tokattı attıkları her adım sanki. On'lar, yüz'ler değil, adeta milyonlardı kapıları kıran. Sahaya karışmayaçalışmadılar (ki severiz bunu).. Paşalar gibi çıktılar ait oldukları yere, İnönü’nünmisafir takım taraftarının ağırlandığı tribüne.. Biz buradayız dediler. İnatla.Temmuz’dan bu yana, birileri biraz olsun hala çekingen duruyorsa, işte bu vücut bulmuş inattandıçekinmeleri.. Kimsenin çomağıyla değil, kendi dimağıyla bir araya gelen,bütünleşen, bir olan kalabalıktı onları korkutan, Fenerbahçe kimliği altında.

Bizi “çağıran Çarşı” geldiğimizde pek güzel ağırlamadı. Maçtan önce gel diyenler, “oraya geliriz ananızı sikeriz”demeye başladılar, hep bir ağızdan.. Biz bu yanar döner halleri, ne gariptirki(!) hep görüyorduk bu memlekette.

…

Şimdi stada “cebren ve hileyle” giren Fenerbahçe taraftarınıörnek gösterip maç öncesinde uygulamaya soktukları, sokup da çıkardıklarıkararın haklılığından dem vuracaklar bir sonraki derbide. Bu maçta, daha fazla katletmelerineizin vermediğimiz “futbolun ruhunu”, bir sonraki derbide yine deşecek salyalıidareciler. Hala varsa şayet, evlerimizdeki dekoderler vasıtasıylaizleyeceğiz biz de olan biteni..

…

Maçtan bahsettim ama maçtan hiç bahsetmedim görüldüğü üzere.

Uyuyan dev uyandı tabiri caizse. Son üç maçtır üzerine ölütoprağı serpilen takım, en çok yakındığım duruşundanuzaktı. Rakibinin oynamasına izin vermeden, elinden geldiğince, canını dişinetakarak sahadaydı.. Beşiktaş da, özellikle es geçilmeyecek ilk golü ve devamındaki isteğiyle, uzun zamandır izlemediğimiz lezzette bir oyun izlememize vesile oldu. Futbolun içine itinayla tükürülen bir yerde de dahafazlasını tartışmanın manası yok..

Dün geceden beri bir söz var dilimde..

Bir 15 yıl dagötürür beni..

“O değil de Cristian’ın golü..”

Kendime not: O atkıların neden can havliyle atıldığını biliyoruz da konuşmuyoruz öyle değil mi? Canımsın^^

Rekabet Çirkin Bir Sözcüktür...

2011-10-26T20:55:00.004+03:00

Alınan karar mide bulandırıcı.. Ha gündemde yeterince mide bulandırıcı başlık yok muydu? Şüphesiz vardı. Ama biz onlara “çekin ellerinizi şu oyundan” dedikçe onlar her geçen gün başka bir mikserle geldiler üzerimize. Bugünün konusu, ülkenin karanlık gündemini biraz olsun yırtmaya, o yırtıktan da kendimizi kurtarmaya, hiç değilse hafızaları bulandırmaya çalışacağımız “derbi deplasman tribünlerinin boşaltılması”. Oh yeah..

Önce güzide kulüplerimiz, tertemiz ellerin başlattığı bir operasyona yaslanıp ilmek ilmek ördükleri yasalarında revize talep ettiler. Üzerine bir de adi şikenin suçtan sayılmaması gerektiğini eklediler. Onların adalet ve hukuk algısına göre, yarın öbür gün adi suçların hiçbirine ceza verilmeyebilirdi mesela, buradan hareket edecek olsaydık hırsızlığa ceza verilmemesi noktasına varabilirdik, zira başka türlüsüydü hırsızlığın, şikenin ta kendisi! Ama ne oldu, yan bastıklarını anlayanlar geri adım attılar. Ayak oyunlarını muhteşem bir çeviklikle becerseler de biz fark ettik hileyi. Lakin fark ettiğimizle kaldık..

Şimdiyse elimizde "çoğu gidip azı kalan", reklamlar üzerinden "zorla konuşturulmaya çalışılan" futbolun, en büyük heyecanlarından birini daha söküp almaya kalkıştılar. Derbi dediğimiz şeyin ruhunu canından çekmeye meylettiler. Hem de ne zaman.. Nasıl bir zamanlamayla..

Geldiğimiz noktada, bu yaz itibariyle bir futbol federasyonundan çok "elle ve mümkünse bulunduğu mevkiiden topu uzağa fırlatarak oynanan toplu sporlar federasyonu"na dönen, “ben yapmadım, ben görmedim, ben söylemedimci” yapıdan gelen açıklamayla, yarınki Beşiktaş - Fenerbahçe maçına Fenerbahçeli taraftarın “alınmamasına” karar verildiği ancak bu kararı da İl Güvenlik Kurulu'nun aldığı ifade edildi. “Biz değil, onlar dedi” dediler.. İstanbul’un tüm derbileri için aynı karara varılmış olduğunun da altı çizildi. “Biz çizmedik, onlar çizdiler”..

Kendi sesinden başka sese tahammül edemeyen yöneticilerin olduğu bir yerde cemaatin dışkılamasından daha doğal ne olabilirdi?

“Tribünde başka ses olmasın” demekti bir yerde, bu “anneden daha şefkatli güvenlikçi” karar. “Sen git evinde konuş, öbürü gitsin evinde konuşsun” demekti. Farklı takımları destekleyen Ahmet ve Ayşe çiftinden evsahibi olan lütfen yarın akşam eşini eve almasındı.. Beşiktaşlı baba, Fenerbahçeli kızına “git teyzenlerde kal bu akşam” desindi oldu olacak.. Şaka yapmaya mecalim yok görüldüğü üzere..

Yarın Beşiktaş ve Fenerbahçe taraftarı santrayla beraber omuz omuza yapsa ne olur, yapmasa ne olur bu saatten sonra? Dayanışsa ya da çatışsa ne olur?

Futbolu seven halklar aynı dili bir sahada konuşur.

Onlar konuşur da sizin sığ zihinleriniz ne kadarını alır?

“Öteki” deyip de on yıllarca “başka”laştırdığınız insanlar tribünde bir araya gelir, uyursunuz. Ermenisi, Yahudisi, Müslümanı tribünde aynı renge bürünür bu memlekette, Kürdü, Lazı, Çerkezi aynı besteyi söyler, ne kadarını görür kör gözleriniz, ne kadarını işitir sağır kulaklarınız?

Toplumsal acılara da sevinçlere de aynı alkışı tutar farklı renkler bir stada doldu mu, bir caddeyi doldurdu mu aynı sloganı haykırır, sallar koltuğunuzu yahut kabartır bir biçimde.. Ama siz, her daim olduğu gibi bir “aşk” uğruna bir araya gelen insanların “şiddetinden” korkarsınız.. Halbuki bilmezsiniz, o aşktır onları hem diri hem de bir arada tutan.. Uzaktan bakıldıklarında başka renklerde görünen adamların, aynı çatı altında bulunma aşkıdır onları bazen bir koca yıl boyunca canlı tutan, bilmezsiniz.

Rekabet çirkin bir sözcüktür lugatlarınızda, zira siz ancak kirlisini bilirsiniz onun.. Sonra da çıkar, tarumar edersiniz ortalığı..

Aradığınız tekseslilik bir gün gelir sizi vurur hanımlar beyler, fark etmezsiniz.

Tatsız Tuzsuz

2011-10-24T11:28:00.004+03:00

Terörle başlayan hafta depremle bitti. Tadımız tuzumuz yok.. Aklımız, bu ülkenin sağduyulu insanlarının sağduyularını kaybetmemelerinden önce canlarını kaybetmemelerinde, duamız bu. Öte yandan yürümeye devam ediyoruz, hayat akıyor. Biz de dün akan hayatın sarı lacivert kıyısındaydık. FBloggers'la Kadıköy'deydik..

Geçtiğimiz hafta MİY karşısında beklediğimizi veremeyen Fenerbahçe, ev sahibi olmanın avantajını da kullanarak ligin tazesi Samsunspor'u geçer, galip gelir ümidindeydim şahsen. Ama beklediğim ne varsa olmadı bu maçta. Ta en başından, saygı duruşundan başlayarak hem de..

Takımlar maç öncesi sahaya pankartlarla çıktılar. Fenerbahçeli futbolcular siyah "t-shirt"lerinde şehit erlerin isimleri ve siyah pankartlarıyla, Samsunsporlularsa "Şehitlerimizin Kabri Bizlerin Kalbi" pankartıyla.. Her iki takım da alkışlandı. Lakin biri yuhalandı bu hareketin sonunda. Zira Samsunlu oyuncular, ellerinde getirdikleri bu anlamlı pankartı yerde öylece bırakarak uzaklaştılar. Hassasiyetin tavan yaptığı bir dakikada olmayacak işti. Ne yapmaya kalkışıyorsak elimize yüzümüze itinayla bulaştırıyorduk böyle..

Sonra şehitlerin bir bir isimleri okundu.. "Burada!" nidaları çınladı isimlerinden sonra, gözler ıslandı. Canımız yanıyordu çünkü, bu memleketin kirli oyunlar uğruna can veren insanları için, bir oyunun başlangıcında..

Bir türlü üstesinden gelemediğimiz saygı duruşuna geldi sıra.. Derin bir acının derin sessizliği olurdu hep. Derin sessizliklerle anılırdı yiten canlar. Fakat biz her daim "isyan" etmeyi sevdik acıya. Toplumsal reflekslerimiz böyleydi bizim. Çünkü bizim toplumsal reflekslerimiz, insanın 3 ila 6 yaşı arasında verdiği tepkilere benziyordu. Bir üzüntüye kim daha çok ağlar, bir sevince kim daha çok güler ona bakıyor, insanları tepkileriyle yargılıyor, bir de üzerine bu "en"leri yarıştırıyorduk.. Gürültücüydük bu yüzden. Gürültülüydük.

Dün Kadıköy'de saygı duruşu sırasında ismini vermek istemediğim ama pek çoklarının tahmin edebileceği bir grup tekbir sesleriyle çınlattı ortalığı.. İçinde bulunduğumuz hal en "din çatışmasının dışında tutulması gereken" iken.. Bölünmüşlüğümüzü daha da bölmeye kalkışmamak için.. Tribünün "besili horozları" kimler görmemize vesile oldular dün.. Dün Kadıköy'de biz de bölündük..

Benim inandığım, bu toprağın üzerinde nefes alan her kimsenin, dinine, diline, kökenine bakmadan "bir" yaşayabilmesi.. Söylediğiniz "Allah birdir, en büyüktür" gibi tıpkı, öyle mutlak bir arzu bu söylediğim. Fakat sizin yaptığınız ötekileştirmek diğerlerini.. Sözde "yad ettiğiniz" insanların anısına saygısızlık, başka şey değil..

Zaten alt üst zihinlerimiz, ruhumuzla boğuşurken maç başladı sonra. Biz öyleydik tribünde, sahada da adamlar öyleydi.. Maç sonunda söylediğim tek bir şey vardı bir dosta, "aklında kalan bir pozisyon var mı senin?" Yok. Çünkü dün belki bu karmaşık hallerimizden, belki gerçekten beceriksizlik ve şanssızlığımızdan "hiç yaşanmasa da olur" bir maç izledik.. O kötüydü, bu iyiydi değil. Dün takım hem fizik hem de mental olarak yoktu sahada.. Israrla atak öncesi top durdurmalar, vazgeçilmezmişçesine yapılan "yan toplar", her biri garip halimizin özetiydi. Sanki kimse gol atmak istemedi, atmaya mecali yoktu filan..

Sezon başından beri rakip önemsiz, bu takım sahada adaletsizliğin, hukuksuzluğun karşısında oynuyor deyip duruyorum. Dün, öyle bir direnç de yoktu.. Ne yazık ki.

Perşembe günkü Beşiktaş maçı öncesinde olumlu görünmüyor iki haftalık seyir.

Bir de Dia'nın kaybı, yok yere..

Temennim sabit. Bu Perşembe Beşiktaş'ın karşısına çıkma Fenerbahçe, Beşiktaş'ı görme.

Senin çarpışman hukuksuzluk, adaletsizlikle.. Bunlar yanında Samsunspor da Beşiktaş da hiç.

Sözlüklerinizin Ucuz "Vatan Hainleri"

2011-10-19T13:57:00.005+03:00

Bugün canım yandı, sabahtan beri gazetelerin internet sitelerini gözlerim ıslak tarıyorum. Arada bir fotoğrafa rastlıyorum, Trabzonspor'un CSKA deplasmanındaki tribünlerinden bir görünüm.. Fenerbahçe formalarıyla o tribünlerde yerini alan renktaşlar, boyunlarında, ellerinde CSKA atkıları..

Biliyorum herkesin canı başka sıkkın, hatta şu fotoğrafı görecek gözümüz yok belki.. Fakat bu fotoğraf üzerine gelen yorumları görecek, okuyacak gözüm hala var ne yazık ki. Vatan haini ilan edilen adamlar zira yukarıda gördükleriniz kimilerince..

Ki o "kimileri" dönem dönem havalimanlarında "ecnebi" takımlarını coşkuyla karşılamış, uğurlamış olanlar.. Yine o "kimileri" benzer halleri bilmem kaç kez sergilemiş olanlar, tıpkı yukarıdaki fotoğrafta gördüğümüz gibi, gevrek gülüşlerle.. Neyin hesabı sorduğunuz, neyin yaftası yapıştırmaya çalıştığınız şimdi?

Hele ki hakkının çalındığını düşünen bir tarafta dururken o insanlar, bırakın da bugün otursunlar o tribünde. Kendi adıma söylüyorum, Fransa'da, İtalya'da yaşayan biri olsam, giyer formamı giderdim Trabzonspor'un deplasman maçlarına, rakip taraftarın yanıbaşında da otururdum, çekinmeden. Yalan yok, beş dakika tereddüt etmez, vatana ihanet hissiyatı duymazdım bunu yaparken. Sadece bu fotoğrafta gördüğümüzün aksine, birkaç şey olmazdı üzerimde, yüzümde.

O atkılar evvela.. Üzerimde Fenerbahçe forması taşırken herhangi bir renge bulaşmam ben örneğin, boynumda, kolumda izini taşımam. Yalnız o tribünde dururum, önce bir futbolsever, sonra bir Fenerbahçeli olarak, safımı belli ederim, çığırtkanlıktan uzak.

Sonra o zafer nidaları, gülüşler.. Onlar da olmazdı yüzümde o akşam. Çünkü ben Beşiktaş'ın attığı son dakika golüne sıçrayan, Popescu'nun penaltısıyla sevinç gözyaşlarına boğulan bir insan idim vaktiyle. Elbette istemem Trabzonspor da boynu bükük ayrılsın elin evinden. Ama camia olarak üzerimize yüklenen o suçluluk, şaibecilik yükü öyle ağır ki, yalnız inandığının yanında durmak, adaletten uzak kararlara tepki göstermek, karşısında duranın karşısında durmak kalıyor geriye insana, gelmiyor elinden başka şey..

Vatan haini de olunmaz öyle sınır dışında bir futbol müsabakasında tribün seçtin diye. Vatan haini, 500 km ötesinde, vatan evladı hainlerin elinde can verirken sessiz kalanın adıdır. Vatan haini, iktidarsız iktidarlar elinde haşat olmuş milletinin sessizliğine göz yumanın adıdır. Onları da sınırlar dışında aramaya hacet yok..

Gol Sevinci

2011-10-12T17:35:00.005+03:00

Bu bir gol sevinci.

Takım paçayı kurtardı hissiyatından, coşkusundan uzak.

Aslında çapını bilen bir sevinç, öyle değil mi?! Rezil maçların ardından, tünelin sonunda ışığı görmek söz konusu olunca ayarlı mı oluyor golün sevinci de yoksa aksine şuursuzlaşması mı lazım geliyor, bilemedim.

Bildiğim şu ki, başarısız olarak nitelendirilebilecek bir performansın belki de en büyük sebebi, delili bu görüntü.

Hani sürekli neden peşinde koşuyoruz ya, hani en çok sevdiğimiz iş polemik pörtletmek ya..

Çok uzağa değil, şu gol sevincine uğrayın yeter.

Kendime not: Bu sefer kendime değil, alayına not! Şu "Milli Takıııım Oleeee, Saldır Millliiğğğ Takım Oooolee!" tezahüratı kadar "saçmalığın tezahürü" bir şey olmasagerek hayatta. "Türkiye" desen, "Kırmızı - Beyaz" yapsan daha motive edici, daha fişekleyici.. Kısırlar..

Kına Gecesi

2011-09-21T16:37:00.003+03:00

Kadınlar şu bahsedeceğim şeyden ölümüne haberdardır. Kına gecesinde kadın zıvanadan çıkması… Böyle bir realite var, ister kabul edelim ister etmeyelim! Erkeğin olmadığı mekanda, rahatlığın dibine vurulur, nasıl görünüyorum, göbeğim pörtledi mi, makyajım aktı mı, eteğim süper mini oldu mu kaygılarından uzak olan kadının, tüm kurtlarını yıllık izne çıkardığı gecelerden bahsediyorum. İşte dün akşam, böyle tarif edilebilir İstanbul’un Asya Yakası…

Gün benim için bir garip başladı. Zaten 10 saate sıkıştırılmış bilet kapmacanın –ki bu uygulamanın nasıl bir yokuşa sürme olduğu ayrı bir başlık konusudur- 3 saati geride kalmış, 10.000’i aşkın bilet tükenmişti. Fenerium’un önündeki kuyruk da alıp başını gitmişti. Bir yandan bilet bitmiş fısıltıları, bir yandan yenileri basılıyor, geliyormuş söylentileri arasında inançlı bekleyişimiz sürdü.

Bu bilet kuyruğu, gün içinde bambaşka versiyonlarına ağzım bazen açık kalarak tanık olacağım diyaloglarıyla tanıştırdı beni. Tam da arkamda duran, 40’larının ortalarında bir başörtülü kadının telefonla konuşmasına kulak kabarttım; “Alo kızım? Bilet kalmamış, ben sıradayım. Müjgan ablama söyle, ben de Sultan yengemi arayacağım, tamam mı? Unutma ara, bilet yok burada.”

Gözlerim kafam kadar olmaya meyletmişti ki kendimi toparladım. Teyze, kombinelerle terbiye olmuş ruhumuzun çoktandır uzak kaldığı bir diyalogu bodoslama oldurmuştu! Helal olsun diyerek elimdeki Yasak Meyve’yi okumaya koyuldum. Yasak Meyve bir şiir dergisi. Derginin yeni sayısı muhteşem, Şairin Fenerbahçe’si dosya konusu. Emeği, nefesi geçenleri tebrik etmek gerek. Artı parantez…

Sıradaki üçüncü saatim tamamlanmak, ben de Fenerium’un kapısına yaklaşmak üzereydim ki arkamda duran iki kadının konuşmasına iliştim. Laf lafı açmış, söz yine Fenerbahçe’ye gelmişti ki kadınlardan biri, daha genç olanı, 14-15 yaşındaydım, bir gün evlenirsem ve oğlum olursa adını Aykut koyacağım dedim, evlendim, oğlum oldu, Aykut dedi.. Bugünlerde Aykut Kocaman’ın Fenerbahçe’nin başında olduğuna şükretti sonra. Ben de Fenerium’a girdim.

Her kimlik bir bilet.. Tamam, uygulama güzel. Ama ne hikayeler döndü neler, büfecilere kimlik rehin bırakıp karşılığında annesini stada sokabilmek için “kadın kimliği” alanlar mı istersiniz, döndürüp döndürüp aynı kimlikleri görevlilere gösterenler mi.. Ben biletimi aldım, Fenerium’dan çıktım. Ben Migros’un önüne geldiğimde okul tarafındaki sıranın sonu görünmüyordu.

…

Akşam güç bela karşıya geçebildim. Zaten önceki haftadan kaldırımı tribün bilenler yerlerini çoktan almışlardı, dostları görüp bir iki kelam edip girişe doğru yürümeye başladım. Bir karmaşa, bir koşturmaca.. Çok geçmeden bu durumun stada hayatında ilk defa girmeye çalışan hanımların kapı arayışlarından peydahlandığını fark ettim ve “benim tarafa” gidenleri peşime takarak yürümeye başladım. O şaşkın bakışları bir ömür hafızamdan silinmez sanıırm.. Aynı zamanda içeri girmek için o çılgın çabaları, istekleri.. Fenerbahçe’nin tek sahipleriymişçesine sıkı sıkı sarılmaları..

Telekom girişine geldiğimde bir sırayla da burada karşılaştım. Ki Migros ve Fenerium tarafı oldukça sakindi, bu saçmalığın sebebini sonradan anladım. Çok kıymetli ileri zekalar, biletsiz seyircileri de içeri almaya karar vermiş ve bu kararın uygulanma adresi olarak da Telekom gösterilmiş.

Hamilesinden yaşlısına, çocuklusundan çocuksuzuna bir dolu kadın.. Ellerinde biletleriyle öylece kuzu gibi beklerken, biletsiz ablalar lambur lumbur stada girmişler! Bir ara büyük kapılardan biri açıldı, haliyle beklemekten sıyırmış bir grup içeri girmeye çalıştı, girdiler de. Polis, güvenlik kifayetsiz. Kapıyı kapadıkları sırada tutuverdim bir polis memurunun elinden, açtım ağzımı yumdum gözümü. N’apıyorsunuz siz dedim? Bunca insanı, bu izdihamı nasıl bile bile yarattınız? Tribünde yer yok diyorsunuz, biletli yüzlerce insan var dışarıda. Bu biletleri almak için saatler harcadık biz, hangimizin neresine sokacağız bunu şimdi dedim.. Hararetle ben onun elini kolunu sallar, suratına bağırırken bir stat yetkilisi geldi. “Hanımefendi”lerle durum izahı yapmaya kalktı.. “Konuşmayın. Bu bilet ne demek, ben neden buradayım, bunca insan neden burada ve biletsizler niye içerde?” dedim. Çok kalabalık olunca kapıları açtık yanıtı aldım. Şakanın önde gideni! E madem öyle, geleni alsaydınız, o bilet tantanası neydi dedim.. Çözümü de yanıtı da orada olmasına rağmen sözlerimin, lanet okuyup uzaklaştım..

Bir delik bulup girdim sonra stada. Tribüne demedim henüz. Zira polis merdivenleri tutmuş, yer yok yukarıda, ezilirsiniz diyordu deliler gibi. Benim gibi yüzlerce insan da polisin suratına suratına biletlerle ne yapacaklarını, bir yolunu bulup tribüne çıkacaklarını söylüyordu.

O sırada bir de stat yetkilisi bulup ofislerinde yaymış oturmuş bu rezalete televizyon izleyerek karşılık veren ağabeyleri rahatsız ettim, itinayla. Tek başına maça gitmenin en leziz dakikaları da böylece yaşandı benim için..

Dün akşam o stadın içinde – dışında, maddi-manevi kayıplı bir hadise yaşamamış olmamız büyük taraftarlığımızdan falan değil, tamamen şansımızdandır bunu unutmayın. Dün akşam, zaten apar topar alınan kararın, uygulamasından da hayır gelmeyeceği yakınen görülmüş olundu.

…

Sonrası garip çığlıklar arasında başlayan “en bi’ süper lig” maçı, tezahüratın kelime manasına dahi yaklaşmamış insanlara uzun uzun besteler söyletme çabası.. 45 dakika boyunca bir türlü “sarı – lacivert - şampiyon - Fener” yapamamanın acısı.. Öte yandan takımının 18’i bulan atağında çığlıkla adeta kendi atağını kesmesi de cabası! Olsun.. Olsun..

Tahmin edilen “katılım” sayısını neredeyse 5’e katladı kadın – çocuk Fenerbahçeliler dün akşamki Fenerbahçe – Manisaspor maçında. Birilerini sadece bu sebeple bile, en hafif tabiriyle, şaşkına çevirdiği aşikar.. Maçın, mevcut anlamının, ligin puan sisteminin, yine aynı ligden düşmenin, kalkmanın, marka değerlerinin, onu koruma kaygısıyla insani değerlerini tırpanlayanlarının ne denli küçük olduğunu gördük bir daha dün akşam. Daha önce hiç görmediğimiz gibi.

…

İstanbul’un Asya’sında bir koca kına gecesi vardı dün akşam. Erkek cinsi kapının önünde, cins-i latif içeride.. Kına? Biz onu dağıttık çok zaman önce, tüm haset sahiplerine.

Kendime not: Çıkışta eşini, sevgilisini, kardeşini, annesini bekleyen adamların yanından geçerken dilinde bir söz vardı ama Aslı, itiraf et onu da. Allah bana bir daha böyle tribün göstermesin. Amin.

Türk Futbolu İçin Öneriler I

2011-08-20T09:58:00.003+03:00

Gitme! Meselesi..

2011-08-13T19:16:00.003+03:00

Cadde benim yol benim, aşk benim ona bakarsan...

Memleketin her köşesi benim, tüm renkleri, dükkanları, vitrinleri...

Ellerim cebimde dolaşma hakkı benim, arabamla yollarında, otobüsünde vapurunda dolaşma hakkı benim.

Lakin o elim, havaya kalkıp yumruk oldu mu mesele..

Bunca hak arasında, yine bir hak aradı mı mesele..

Gi-re-mez-sin'lerin suratıma inmesi hayli mesele..

Fakat bir de şuradan bakmak lazım meseleye..

Taksim, İstiklal Caddesi, memleketin hak arama bölgesi.

Sesini en doğrudan duyurabildiğin, adam akıllı konuştun mu hedefine de varabildiğin yer.

Kısmen işte.. Nispeten katalizör..

Bir gruba sen oraya çıkma demek mühim iş buradan bakınca, büyük de mesele, hele bu topluluk hakikaten sabrın sınırını aşmaya meyyalken, hele bir de orası, şu durumda pek de esamesi okunmayan ezeli rakibin "mabedi" sayılabilecekken..

Şu durumda pek esamesi okunmayan dedim ya hani, işte sadece o cümleye birçoğumuz farklı baktığımızdan ben desteklemiyordum bu İstiklal Caddesi işini başından beri..

Çünkü içinde bulunduğumuz durum çerçevesince sadece Fenerbahçe'yi dert eden o kadar az adamız ki aslında. Evet özüz, fakat azız. Kimimiz sadece Aziz Yıldırım aklansın peşinde koşarken, kimimiz kalkıp ama siz de Ulusoy'la Seba'yla bik bik diyerek kısas arama derdinde.

Hepimiz sancısını duyuyoruz Fenerbahçe'nin. Hepimiz şu zor zamanların izini taşıyacağız bir ömür ruhumuzda. Lakin başka başka bakış açılarının da bu milyonluk topluluk arasında olduğunu, işin renginin o yürüyüş esnasında sarı lacivertten öteye gidebileceğini düşünmekten alamıyorum kendimi.

Varın gidelim yarın Cadde'ye.

Bizimkine.

Hani birkaç hafta önce biber gazı çılgını olduğumuz, maskeli polisler arasında kol gezdiğimiz yere. Hakkımızı daima kolladığımız, birbirimize en çok sarıldığımız, birbirimize yettiğimiz o yere..

Geçen zamanda ben...

2011-08-03T19:05:00.004+03:00

- İnandığım birçok şeyi susmayı öğrendim.

Eskiden böyle değildim. Çok değiştim son bir ayda, sessizliğimi fark edenler olmuştur, özellikle birkaç hususta. Ceza sahasının dışı, tüm kusurlu hareketlerin sahiden serbest olduğu bir alan oldu olalı, benim stadımda elektrik kesintisi var ve jeneratörsüzlükten anam ağlıyor. Susuyorum. İnanmadıklarımı bağırmaya gelince sıra, bir an dahi düşünmeyen ben, inandıklarımı itinayla susuyorum çünkü. Meşgulüm. Tıpkı olması istenilen gibi, tıpkı planlandığı kadar susuyorum. İçimde ne doğal afetler...

- Bir ülkeyi terk etmek istedim.

Bunu ara ara isterim. Bedenim de ruhum da pek "kalıcı" değil. Belki biraz o sebeple hep bir gitme itkisiyle uyanırım güne, ofisten gitme arzusuyla çıkar, evime gitmek isteyerek girerim. Ama bu defa başka. İnandığım şeyleri de itinayla susmaya başladığımda, zaten hakkına, hukukuna, adaletine, kalkınmasına inanmadığım bu memlette durmak daha da anlamsızlaştı, değersizleşti.

- Gazeteleri manşetten, mümkünse ilk sayfalarından okumaya başladım.

Ben kitabı da arka sayfasından okumaya başlayan okurum, alışkanlığımdır bu, her işi bir sonundan tartarım evvela. Gazeteleri de öyle okurdum. Bilhassa gazeteleri... Zira oradaydı kalbimin asıl, sektirmeden, yegane attığı. Onu görecek, onu okuyacak, onu duyacak olduğumdan daha heyecanla en arka sayfaları ayıklardı parmaklarım. Şimdi o arka sayfalar manşetlere taşındı. Benimse değişti 40 yıllık okur alışkanlıklarım.. Hem arka sayfaların da eski tadı kalmadı.

- Hukuk - Adalet kıyası yaparken buldum kendimi.

Halbuki ne saçmalıktı! Birine varmak üzere geçilen bir yoldu bir diğeri, amaca uzanan yolsa bir araç.. Lakin amaç kirli olunca çekinmediler tüm alternatif güzergahları da kirletmekten. Bense o sırada çoktan vazgeçmiş, kitaplarımı okumaya başlamıştım arka sayfasından. Zira konuşmanın kifayetsiz kaldığını öğrenmiştim, yine bu geçen zamanda.

- Kitlenin gücüne bir daha inandım. Kitlenin gücünden bir daha caydım.

Binlerce insan bir amaçla nasıl yumruk sıkar bir daha gördüm, iki kıta arasında nasıl daha da büyür, birkaç çapulcuyu, paraya, ünvana, işe, güce tapanı kutsal saydığı yerden nasıl def eder gözlerimle gördüm. Nasıl büyük bir inançla, zafer nidalarıyla kutlar yaptığını. Görmekle kalmadım, aralarına karıştım, bağırdım, avuçlarımı kızarttı yumruklarım, tırnaklarımdan kan oturdu ayalarıma, gözüm yaşlandı. Sonra nasıl yandı kurunun yanında yaşlar da... Nasıl inandığından bir anda döndü o gözüpek insanlar. Kale ağlarını fonlaştırıp nasıl "taze profil fotoğrafı" çekme telaşına düştüler, nasıl... Kitleydi oysa tek sığınağım, o "hepsi benim, ben hepsindenim" dediğim kitle.. Müşteri, seyirci hatta taraftardan bile öte olan...

- Bambaşka bir yere koymuşum O'nu, anladım.

Yaş itibariyle ezelden ebede süregelen ve giden şu garip zamanın, daha da garip bir dilimini yaşayan ben, çokça savaş gördüm, yüksek belli pantolonlar sonra.. Onlarca cumhurbaşkanı, birkaç Amerika başkanı gördüm. En bildiğim, en tanıdık, en uzun zamandır orada duran bir başkan bildim ama... İyi miydi bu kötü müydü bilemedim.. Gitmeye kalktığında taraftarız biz çekeriz cefa da dedim, bir sonraki teşebbüsünde otur başkan, yemiyoruz artık da.. Kalk git artık oradan dediğim de oldu benim. Götürülsün istememişim ama hiç, bu geçen zamanda onu gördüm. Haklı haksız, iyi kötü, yanlış ya da doğru, onu öyle çeke çeke, sürükleye sürükleye, canını üze yaka götürsünler istememişim hiç. Babamı polisler arasında görmek gibiydi o his, tarifi yok, yalanı da. Ne birilerine yaranma derdim ne başka bir şeyim var şu noktada.. Yanlışı da doğrusu da kulübüme değen her kim olursa olsun en sert tepkiyi görecektir bir gün, şüphe yok ona. Ama O.. Onun yanlışı da görsün en hakiki cezayı. Önce ispatlansın tüm suçlamalar, tüm suçlamalar adilane bir biçimde yapılsın, önce hukuk mesaiye başlasın, sonra. Kirli ağızlar, eller, kirli kramponlardan önce konuşmasın. Cezanın en büyüğünü bu insanlar verecekler ona, kucağın en büyüğünü de sualsiz açacakları gibi.

- O'nu, kendime bile sığdıramamışım.

Tüm bu bir aylık yolun sonunda, uykudan uyandığımda hep o Pazar sabahının şaşkınlığıyla kalktığımı fark ettim bir sabah. Televizyonun kumandasına uzandığımı, Ntvspor'u açıp altbant kontrol ettiğimi, cep telefonumdan internete girip "konuşmaların hangi konularda, isimlerde yoğunlaştığını görmeye" çabaladığımı.. Tek sebebi O'ydu. O'nun geleceği.. İsimler gelip geçiciydi, birçoğu.. Bugün, yıllardır andıklarımızın bir sebebi vardı ve mutlaka en büyük yargıç, zaman getiriyordu onları önümüze. Ama Fenerbahçe öyle mi? Sığar mıydı zamana? Bugünün küçük adamlarının dillerinde gezebilir miydi bir adi sakız gibi, üç kuruşluk kalemlere malzeme yapılabilir miydi böyle? Yapanlar, bu malzemeyi elleriyle, siyah çantalarda yahut Fenerium poşetlerinde sunanlardıysa şayet, onlar gerçekten bu işlere bulaştıysa.. Zamandır en büyük yargıçları. Onlar hakkında en ağır hükümleri zaman verecektir, milyonlarca diri, dirilerden fazla şu handan göçmüş, aynı sevdaya gönül koymuş can sayesinde.. Her birinin, her birimizin iki eli de yapışacaktır yakalarına, "cilalı yüce adaletlerden" yeri geldiğinde daha büyük bir hiddet, lakin hakkaniyetle..

Daha Kutlu...

2011-07-19T19:17:00.005+03:00

Olanlar oluyor...

Şu saatten sonra ne hukuk, ne TFF, ne UEFA memnun edecek herkesi..
O yüzden "herkesin tuttuğu" kendine büyük, kendine haklı!

Bugün?

Bugün mesai bitimi, "çubukluyu" giymek demek..

Bugün ilişmesin kimseler, aramıza girmesin..

Karanlık elleriniz, nefesleriniz, emekleriniz ırak olsun..

Gün kutlu olsun!

Kendime not: Seni de kendilerine benzettiler sonunda!

İnönü Gerçekten Birilerine Mezar Olmuştu

2011-07-12T15:17:00.005+03:00

Günün futbol hadiseleri içimi sıkıyor, hepimizi de daraltıyor biliyorum. Bir nefes alabilmek için kendimi kitaplara vermiş, okumalar yapmaya çalışırken karşıma bir metin çıktı, severek okuduğum bir kitaptan. Yitip Giden İstanbul, Önder Kaya'nın Timaş Yayınları'ndan çıkan kitabı. Kitapta İstanbul'un geçmişinde saklı kalan birçok yapı, eser ve hadiseden bahsediyor Önder Kaya. Haydarpaşa yangınlarından, Bizans kiliselerine, Osmanlı'nın gemilerinden, Boğaz'ın yalılarına birçok olaya, mekana götürüyor okurunu.

Kitapta bir ilginç bölüm var; İnönü Stadı Bir Zamanlar Gerçekten Birilerine Mezar Olmuştu başlığını taşıyor. Şehir ve şehir tarihinden keyif alanların göz atması gereken kitaptaki yazıyı paylaşmadan edemedim.

Beşiktaş’ın kendi sahasında oynadığı maçlarda sıkça duyduğumuz bir söz vardır: “İnönü falan takıma mezar olacak”. Aslında pek farkında olmasak da bu gayet doğru bir sözdür. Çünkü stadyumun kurulu olduğu bu bölge, yaklaşık bir asır kadar önce içinde Silahdar Tarihi’nin yazarı Fındıklılı Silahdar Mehmet Ağa ve Tanzimat Devri’nin önde gelen gazetecisi Şinasi gibi ünlü simaların da bulunduğu pek çok kişinin ebedî istirahatgâhıydı.

Mezarlıklarımız Prof. Dr. Semavi Eyice’nin ifadesiyle tarih, sanat ve edebiyatımızın bir çeşit açık hava arşividir. Bu sebeple değerlerine paha biçilemez. İstanbul da zaten mezarlarından ayrı bir şehir olarak düşünülemez. Nitekim İstanbul nüfusunun daha birkaç yüz bin olduğu zamanlarda, Paris’te bulunan Yahya Kemal’e şehrin nüfusu sorulduğunda, ünlü şair “sekiz milyon” diye cevap vermişti. Soran kişinin cevaba şaşırması ve “Nasıl olur, yanlışınız olmasın?” demesi üzerine de Yahya Kemal’e, “Yanlışlık yok mösyö. Biz ölülerimizle yaşarız” cevabını verdiren de bu düşünüş ve yaşam şekliydi. Evliya Çelebi’nin İstanbulu’nda da, Batılı seyyahların seyahatnamelerinde de bundan dolayı İstanbul mezarlıklarına geniş yer ayrılmıştı. İstanbul, mezarlar üzerinde yükselen ve ölüleriyle yaşayan bir şehirdi.

Son 50 yılda İstanbul mezarlıkları ortadan kaldırılmakta ve şehrin içine dahil edilerek yok olmaktadır. Bunun en temel sebeplerinden biri, eski dönem mezarlıklarının genellikle plansız kurulmuş ve genişlemiş olmasıdır. Bu durum özellikle 20. yüzyıl başlarından itibaren büyük bir sorun teşkil etmeye başlamıştı. Zira bu yüzyılın başlarında Osmanlı başkenti İstanbul, gerek Balkanlar’dan ve gerek Anadolu’dan yoğun bir göç dalgasına maruz kalmıştı. Demokrat Parti döneminde sanayileşme olgusu ile köyden kente göçün müthiş bir artış göstermesiyle, mezarlıkların kaderi adeta belli olmuştu. Bu dönemde, İstanbul’un asırlık mezarları ya tamamen ortadan kalkmış ya da tanınamayacak kadar küçülmüştür. Günümüzde İstanbul’un Anadolu yakasındaki en büyük mezarlığı olan Üsküdar Karacaahmet Mezarlığı, gerçek mezarlığın küçük bir parçasıdır.

Ortadan kalkan mezarlıklara güzel bir örnek ise adı İstanbul’la özdeşleşen Evliya Çelebi ve ailesinin de gömülü olduğu Galata Mezarlığı’dır ki, bu mezarlığın alanı Tophane sırtlarından Galata, Kuledibi ve Kasımpaşa’ya kadar uzanmaktaydı. Bu mezarlığı geçen yüzyıl başlarında kendi bakanlığına bağlı Bahriye erlerini kullanarak ortadan kaldırtan, İttihat Terakki’nin kurucu ve üst düzey yöneticilerinden Cemal Paşa’ydı. Mezarlıktan günümüze kalan tek hatıra Şişhane yokuşu üzerinde cadde kenarında yer alan “Loğusa Kadın Türbesi”dir.

Günümüze ulaşamayan mezarlıklardan biri de Ayaspaşa Mezarlığı’ydı. Bu mezarlık, Taksim’den başlayan ve Gümüşsuyu ya da bugünkü adıyla İnönü Caddesi’ni içine alıp Dolmabahçe Sarayı’na inen ve Fındıklı’ya kadar uzanan, Batılıların “Grand Champs de Mord” dedikleri büyük mezarlığın en önemli kısmıydı. Mezarlığa adını veren Ayas Paşa, Kanuni dönemi sadrazamlarındandı. Kendisi şu an Eyüp’te yaptırdığı türbesinde gömülüdür. Ayas Paşa’nın konağı bu alanda bulunduğundan ve mezarlık arazisi Ayas Paşa Vakfı’na ait olduğundan, mezarlık da Arnavut Paşa’nın adı ile anılır.

Mezarlık genel olarak iki büyük kısımdan oluşuyordu. Mezarlığın aslında bugünkü Taksim gezisi, Atatürk Kültür Merkezi ve otobüs duraklarının olduğu kısmı gayrimüslimlere ayrılırken, denize bakan ve Dolmabahçe Sarayı’na inen yol üzerindeki kısmı Müslümanlara aitti. Mezarlığın tam olarak ne zaman kullanılmaya başlandığı bilinmemekle beraber, Kanuni devrinde İstanbul’a gelen Avusturya elçisi Busbecq’in maiyetinde bulunan ve İstanbul’da ölen Dr. Quackelbe’nin bu mezarlığa gömüldüğü biliniyor. Yani mezarlık en geç 16. yüzyıldan beri faaliyetteydi.

Ayas Paşa Mezarlığı, İstanbul’a gelen seyyahların da ilgi alanına girmişti. Mezarlık hakkında en kapsamlı bilgiyi verenlerden biri de 1874’te İstanbul’a gelmiş olan Edmondo de Amicis’ti. Öncelikle gayrimüslimlerin gömülü olduğu üst kısımdaki mezarlığı gezen Amicis, buranın akasya ve akağaçlar ile dolu olduğunu ve bu ağaçların Müslüman kısmındaki servi ağaçları ile aynı fonksiyonu yerine getirerek mezarlığa bir huşu ve sessizlik verdiğini kaydeder. Mezarlıkta bilhassa Ermenilerin gömülü olduğu kısım hakkında da ayrıntılı bilgi verir. Her mezartaşına sahibinin sağlığında iken uğraştığı iş ile ilgili bir resmin oyulduğunu belirtir. Mesela sarraf terazi, papaz serpuş, berber leğen, cerrah neşter ile temsil edilmişti. Bir taşın üzerinde ise kan içinde gövdeden ayrılmış bir baş kazılıydı ki bu da o mezarda yatanın kafası kesilerek idam edildiğini gösteriyordu. Aslında bu anlatılanlarla Müslüman mezarlığı arasında bir bağlantı kurmakta olanaklıdır. Çünkü İslam mezarlarında da ölünün mezartaşına bakarak sağlığında ne iş ile uğraştığı bulunabileceği gibi, hayatının kısa bir özeti hakkında bilgi çıkarmak da mümkündür. Çünkü farklı kesimlerden insanların mezar taşı ve sarık modeli de farklı yapılmakta ve kişilerin kısa bir biyografisi taşa kazınmaktaydı.

Amicis buradan, daha aşağıdaki Müslüman mezarlığına da geçer. Müslümanların mezardan çekinmek şöyle dursun, yanlarına çocuklarını da alarak piknik yapmaya geldiklerini, ölülerini ziyaret ettikten sonra da mezarın yanı başına oturarak keyifle çubuk tüttürdüklerini anlatır.

Tam da Amicis’in İstanbul’a geldiği günlerde Ayaspaşa’da bir koşuşturma yaşanmaktaydı. Zira 1870 yılında Beyoğlu’nda eskilerin “Harik-i Kebir” dedikleri büyük yangın meydana gelmiş ve Beyoğlu baştan başa yanmıştı. Yangından Alman Elçiliği de nasibini almıştı. Bu sebeple elçilik binası için yeni bir arazi aranırken, yapılan görüşmeler sonunda Ayaspaşa Mezarlığı arazisinden bir bölüm, Osmanlı Devleti tarafından Alman hükümetine tahsis edildi. 1874’te başlayan inşaat, 1878’de sona erdi. Böylece 1853-1856 yılları arasındaki Kırım Harbi’nden biraz önce yapılan Gümüşsuyu Hastanesi’nden sonra bu kez bir sivil yapı, mezarlık arazisi üzerinde yükselmekteydi. Elçilik binasının çatı kısmına meşhur Prusya amblemi çift başlı kartal heykellerinin konulmasıyla da halk konuta “Kuşlu saray” adını vermişti. İnşaatın hemen ardından Dolmabahçe’ye inen toprak bir yol açıldı ki bu yol bugünkü Gümüşsuyu Caddesi ya da nam-ı diğer İnönü Caddesi’ydi. Alman Elçiliği bir süre sonra, biraz daha alt kısımda yeni bir komşuya kavuştu. Bu, Sadrazam Tevfik Paşa’nın konağıydı. Paşa’nın oturduğu konak ilk olarak büyük yangında yanan İtalyan Büyükelçiliği’nin yeni binası olarak tasarlanmıştı. Ancak elçiliğin sonradan Tophane’deki Venedik Sarayı’na geçmesi üzerine bina, Sultan II. Abdülhamid tarafından Berlin elçisi ve geleceğin sadrazamı Tevfik Paşa’ya hediye edildi. Bu bina aynı zamanda geleceğin Park Oteli’ydi. Atatürk ve Yahya Kemal’in İstanbul’daki en gözde mekânları da yine bu otel olacaktı.

Mezarlığın bu şekilde ikamete açılmasının arkası hızla geldi. Cumhuriyet döneminde, 1924-1925 yıllarında mezarlığın tümden kaldırılması gündemdeydi. 1933 yılına gelindiğinde ise mezarlık alanı Evkaf İdaresi’nden, belediyeye devredilmişti. Belediye tarafından gazetelere verilen ilanlarla cenaze sahiplerinin cenazelerini teslim almaları ve nakil işlemlerini yaptırmaları duyurulmuştu. Katolik mezhebine mensup Hıristiyanların mezarlığı toplu bir şekilde Feriköy’de bulunan mezarlığa nakledildi ve Ayas Paşa’dan getirilen mezarlar için yapılan toplu mezara gömülerek bir de kitabe dikildi.

Müslüman mezarlarına gelince; bu mezarların neredeyse tamamı yok oldu. Günümüze sadece Alman Konsolosluğu’nun arka bahçesinde birkaç mezar taşı korunarak geldi. Diğerlerinin akıbeti ise meçhuldür. Bir kısım mezartaşları, 1930’lardan itibaren Ayaspaşa’da yükselen modern apartmanların temellerinin sağlamlaştırılması için kullanıldı. Mezarlıkların zamanla şehirle bütünleşmesi ve hatta belki de yok olması bir ihtiyaç neticesi olabilir, fakat mezartaşlarının bu şekilde kaybolmasının bir bahanesi olamaz.

Bu kayıp mezartaşları arasında Tanzimat devrinin ünlü gazetecilerinden ve Jön Türklerin fikir babalarından Şinasi’nin mezartaşı da var. Ayrıca önde gelen Osmanlı tarihçilerinden Silahdar Fındıklılı Mehmed Ağa da yine bu mezarlıkta yatmaktaydı. Mezarlığın büyük bir kısmının henüz kaldırılmadığı 1926’da Harbiye Mektebi müdürü olan Reşid Bey, Mehmed Ağa’nın mezartaşını bularak Darülfünun, yani İstanbul Üniversitesi hocalarından ünlü tarihçimiz Ahmed Refik’i durumdan haberdar etmiş ve Müzeler Müdürü Halil Edhem Bey’in de girişimleriyle mezar taşı koruma altına alınmıştı. Nümizmat İbrahim Artuk, bu mezartaşının en son Türk-İslam Eserleri Müzesi’nde sergilendiğini söylemektedir.

1980’li yıllarda Atatürk Kültür Merkezi’nin çaprazına düşen alandaki mezarlığın son kalıntıları da ortadan kaldırıldı ve söz konusu mezarlıktan hiçbir iz bırakılmadı.

Hesabı Ödemek

2011-07-07T20:29:00.004+03:00

22'leri önemlidir benim için her ayın. Sebepli, bazen sebepsiz.. O gün de 22'siydi ayın, sebepliydi. Cadde'deyim, yanımda onlarca can.. Heyecan dorukta, tırnaklar itinayla eksilmeyi bekliyor, dilimizde dualar, marşlar..

Bir şeyler oldu o gece, gitti geldi bir şeyler, aylardır iple çektiğimiz, ölüp ölüp dirildiğimiz şeyler.. Sel olduk sonrasında bu gelişe, hem ne sel! Sokak sokak, cadde cadde olduk, öldük, aktık..

O gece öncesinde, her hafta sonu ıslanan yanaklarım, o gece tüm ölüm kalım savaşına rağmen ıslanmadı. 4. gol, son düdük, zafer turu, yanımdaki canlardan birine deliler gibi sarılmam, Cadde'nin akan seli.. Önceki haftalarda olduğu gibi ağlatmadı beni. Bir tuhaf boşluktu düştüğüm. Bir tür sinir boşalması. Boş bir çuval misali yıkılmak gibi... Kımıltısız... Manasız...

O gece o hallerin bir anlamı yoktu. Hırs, çoktan bir sonraki durağına varmış, bedenimden geçmişti. Ben bu boşalmanın hazzına varmaya çalışıyordum.

O gece dökülmeyen yaşları biri defterime yazmış olmalı.

Tahsilat için 5 gündür aşındırıyor kapımı.

Ödüyorum taksit taksit...

Ve hırstan ürpererek söylüyorum yine, daima;

Onurumuzsun sen bizim Kanarya...

Evladıma miras bu sevda.

Allah'ım sen sabır ver.

İhanet Yükü...

2011-07-05T01:49:00.004+03:00

Üç gündür aptal gibiyim. Yaptığım hiçbir şeyden tat almıyor, olmadık yerlerde, zamanlarda dalıp dağılıp gidiyorum. İnsanlar bir şeyler konuşuyor, ben bir şeyler dinliyor görünüyorum. İhaneti hissediyorum çok yakınımda; sanki bir kış gecesinde yüzümü kavuruyor bir kırmızı soba, öyle yakınımda, o har gibi etimde ihanet.

Pazar sabahı uykumun öyle bölünmesi hayra alamet değilmiş, "akşamdan kalma" televizyondan bunu öğrenecektim. Birkaç saat boyunca beni ekrana kilitleyecek, bir iki DHA görüntüsüne bıkıp usanmadan bakmamı sağlayacak bir süreç başlayacaktı, tüm detayları aklımdan bir ömür silinmeyecek bir süreç, henüz dibini, sonunu görmediğim...

"Türk futbolu..." diye başlayan onlarca cümle duyuyorum üç gündür ve üç gündür ben kendi yaramı yalamaktan Türk futbolunun henüz neresi kanıyor tam olarak bilemiyorum. Hani zamanlardır bildiğimiz sıyrıkları, delikleri, atmaya meyyal dikişleri var bu "alemin", biliyoruz. Biraz da "ah canım, neresinde yok ki memleketin, düzenin?!" dediğimiz noktada bırakıyoruz ucunu iplerin, atıyor ya dikişler sonra da... Al sana bir kısır döngü. "İşte bir Pazar günüydü, biz o kısır döngünün bambaşka bir sabahına uyandık çocuğum" diyerek anlatmaya başlayacağım oğluma bir gün geçtiğimiz Pazar'ı ben. İçimdeki bu yangını olduğu gibi anlatmaya dilim, içim asla elvermeyecek.

Pazar günü başlayan süreç çok büyük bir kırılmadır; evet.

Türk futbol camiasının çok önemli isimlerinin, "onlara kimse dokunamaz" dediklerimizin, polislerin arasında sürüklendiği gündür Pazar günü. Onların mevkilerinin kırılmasıdır bir bakıma... En çoksa bizim inancımızın kırılmasıdır, ne yazık ki.

Çünkü biz biliriz ki, bu ülkede temizlik yapacağız dediğinde birileri ve buna bir kanıt gerektiğinde, kanıt yaratılıverir aniden.

Çünkü biliriz ki biz, pastası büyüyen her iş bir gün kirlenir. Temiz olduğunu sanmak, en hafif tabirle saflıktır. Bu, gezegende futbol yokken de böyleydi, gezegen futbolsuz kalsa da bu olacak..

Çünkü biz biliriz ki, çıkarların çarpıştığı yerde mutlaka bir kırılma olur.

İşte Pazar günü öyle bir kırılmadır Türk futbolu için.

Süreci sadece Fenerbahçe'nin ismine ataçlamak istemiyorum, çünkü futbolun F'siyle bir defa öpüşmüş herkes bilir ki, "mahalli" liglerden başlamak suretiyle irili ufaklısından, ohalı yuhlusuna birçok çapta, biçimde karşımıza çıkmış, kulağımıza çalınmış, gözümüze görünmüş hadiseler bunlar, teşvikler, şikeler, maç, kaleci, hakem satın almalar...

Bugün benimle birlikte evimde oturan, üç gündür içimden çıkmak bilmeyen bu ihanete uğrama hissim neden peki?

Basit.

Geçtiğimiz sezon benim kişisel tarihimin en önemli Fenerbahçe sezonuydu belki. Futbolun bunca içime işlemesini "teşvik ettiğim", skordan bağımsız sahada gördüğüm mücadeleye her maçta coşku gözyaşları akıttığım bir sezon... Bu sezonda benim kulübümün yöneticilerinin başka kulüplerin yetkili ve çalışanlarıyla "pazarlık" yapmış olması ihtimali bile, Pazar sabahı saat 7'de evime polis girmiş, eşyalarımı didik didik etmiş, en sonunda herhangi bir "sakat" işe bulaşmadığını adımdan iyi bildiğim babamı alıp götürmüş gibi hissetmeme yol açıyor. Alt üst ediyor dünyamı, inandığım her şeyi sorgulamaya itiyor beni, yaşadığım zamanın, çatısının altında durduğum devletin, hatta dostlarımın varlığını sorgulatıyor bana...

Sonra hukuk gösteriyor kendini aradan dereden, bir milat koyuyor, evvelini yok sayıp sonrası için adalet arayacağını temin ediyor. Yasalara yaslanan hukuk, böyle bir ortamda adaletin filizlenebileceğini sanıyor! Nasıl yanılıyor! İki yıl, beş, on yıl öncenin kesilen parmakları şimdi acımıyor, kahkahaları şimdi çınlamıyor diye mi bu genişlik? Var mı yasaların böylesi bir çifte standart oluşturma kabiliyetleri? Hadi diyelim onlar oluşturdu, yasa koyucu/uygulayıcı beşerler neden şaşarlar?!

...

Bugün Karaköy tramvay istasyonunda Fenerbahçe Radyo'da çalan bir marşı dinlerken hıçkırıklara boğula boğula ağlayan benim. İşte öylece hayatın içinde akarken darmadağın edecek kadar kocaman bir ihanet geçen Pazar gördüğüm, yaşadığım, hissettirilen, dayatılan, yaşatılan..

"Sen asırlık bir çınarsın, efsanesin, yıkılmazsın" duyunca bir anda olduğun yere çökme büyüklüğüdür Fenerbahçe büyüklüğü bazen.. "Büyük başkan"ların, "Büyük futbolcu"ların, "Büyük savcı"lar, "hakim"lerin büyüklüğü gibi değildir onun büyüklüğü.. Sorgulanmaz gün gelip de.

"Şimdi birlik olma zamanı, şimdi direnme, bir olma zamanı" falan gibi zırvalara girmeyeceğim. Çünkü aleni bir siyasi kucakla karşı karşıyayız bir yandan, söylememek ahmaklık olur bunu. Şimdi biz ne yaparsak yapalım, bütün bir sezon alınmış satılmış dahi olsa, yahut olmasa, biz yazılmış bir senaryoyu izleyeceğiz önümüzdeki günlerde.

Fakat benim ömrüme, omuzlarıma çöken bir yük var ki..

Bir ömür kalkmaz oradan artık.

Biz Bu Golleri Unutamayız!

2011-07-02T17:49:00.004+03:00

Renktaş bazı blogger dostlara unutamadıkları 2010 - 2011 gollerini sordum günler evvel.

"Zalım" çalışma tempom bu yazıları aktarmaya ancak el verince ben de sıvadım kolları, derledim yazıları!

Görelim kimler hangi golde tüketmiş tırnaklarını, tutamamış göz yaşlarını...

"Şampiyonlukla bitirdiğimiz sezonda benim için en unutulmaz, en anlamlı gol 29. Haftada Gaziantepspor karşısında Andre Santos'un 90+4'de attığı gol oldu. 27. haftada Bursaspor beraberliği ile liderliği kaptırdıktan sonra puan kaybetme gibi bir lüksümüz olmamakla beraber Trabzon'un puan kaybını bekleme gibi bir de zorunluluğumuz vardı. Maç boyunca puan durumunun yaşattığı stresin benim bu sezon maçları Trabzonspor'lu bir kahvehanede izliyorum olmamın verdiği gerginlik ile de birleşmesinin ardından tüm bu psikolojinin yerini bir anda böylesi bir coşkuya ve mutluluğa bırakması bu golü benim için çok ama çok özel bir hale getirdi."

http://topsuzalandafaul.blogspot.com/

"Fenerbahçe'nin sezonun 2. yarısında yakaladığı Türk Futbol Tarihine geçen serisinde akılda kalan pek çok gol var. Neredeyse her biri insanın hafızasında yer ediyor ancak en çok akılda kalan gol sorusu için aralarından bir tanesini seçmem gerekince tercihim Seyrantepe TT Arena'da oynanan ilk Galatasaray - Fenerbahçe derbisinde Alex'in maçın sonlarında attığı, galibiyeti getiren kafa golüdür. Deplasman tribününde olmamın ve o gol anını orada yaşamamın yanı sıra, Semih'in attığı ilk golün hemen öncesinde sara nöbeti geçiren bir taraftara yardım etme çabalarımız ve onu ambulansa taşımaya çalışırken Semih'in golünü tribünden yükselen gooolll sesiyle ve topu ancak kalenin içinde görebilmem biraz sonra gelecek olan Alex golünü seçmemde önemli detaylar..Yaşanan şok ve gerginliğin devamında gelen Alex'in o güzel kafa golünün sevincini Semih'in golünde eksik kalan gol sevinciyle birleştirdiğimi ve kollarımı iki yana açıp Arena'ya doğru gooolll diye haykırdığımı sonsuza dek hatırlayacağım."

http://karaderyalardabirfenersin.blogspot.com/

"Devreye 2-1 geride girmişiz..Üstüne kötü oynayıp 2.devre başında 3ü de yemişiz..15 kişilik grubumuzda sadece 1 kişi rahat olun beyler bu maç 5-3 bizim diyordu..Biz de kafası güzel bu abimize evet evet kesin vs diyerek gönülsüz olarak katılıyorduk..Gruptaki hemen herkes hem bu maçı alırız diyordu hem de futbol ve skor yüzünden şaşkındı..Önce penaltı sonrası 3-2 oldu skor..Sonra Alex harika bir gol attı ve 3-3..Bu 2 golde tek hatırladığım hemen herkesin gol sonrası yer değiştirdiği..Totem yapcaz ya..Karşı kaleyi tam göremediğimiz için pozisyonu süzemediğimizden ne Güiza'ya atılan pasın kimden çıktığını gördük ne de topun Güiza'ya gittiğini..Tek gördüğümüz bir dokunuş ve topun boş kaleye gidişi oldu..3-4 olmuştu skor ve gol Güiza'dan gelmişti..2 şaşkınlık birden yani aynı anda..O an ilk aklıma gelen Trabzonluların ruh hali nedir acaba oldu..60 falandı skor 3-1 70lerin başında skor 3-4..Tamam dedim işte şimdi bitirdik işi..Dönmez buradan artık.."

http://www.geri4lu.com

"Tırnak falan kalmamıştı artık yemekten. Dakikalar bir bir geçiyordu. Trabzonspor 1-0 öndeydi. Maçlar böyle bitseydi puan farkı dörte çıkıcaktı. Kapanması nerede imkansız! Her atakta nefesimi tutuyordum. Çok nefessiz kalmıştım o maç. 90. 91. 92. 93. olmuyordu gelmiyordu gol bir türlü. Sonra birden Stoch sazı aldı eline vurdu....direkten döndü....şu saniyelik olay bile saatler gibi geliyordu...Andre Santos'un önünde geldi top...dokundu ve goooooool. Havalardayım. Avazım çıktığı kadar bağırıyorum. Gerginlik yerini tekrar umuda bırakmıştı..."

http://taraftardudugu.blogspot.com

"Seyrantepe TT Arena'daki Alex'in kafa golü.

Maç 1-0 gidiyorken ikinci yarıda serbest vuruş kazandı Fenerbahçe. Alex topun gerisine geçtiğinde TT Arena'nın açılır kapanır koltuklarının üstünde ayakta durmanın olası bir gol durumunda tehlikeli olabileceğini düşünüp aşağı indim koltuktan. Alex kullandı, Semih vurdu, 1-1 oldu.Sonrasında Fenerbahçe baskısını arttırırken top sağa Gökhan'a açıldı, ben yine "İneyim" dedim, indim. Gökhan Gönül ortayı kesti, top süzüldü, Alex'in hamlesini gördüm, yükseldiğini. Kel kafayla buluştu polimer yuvarlak, Zapata uzadı, ama çıkmayacak yere gidiyordu top, çıkmadı da. Alex bizim önümüze doğru koşarken ben birlikte gittiğim arkadaşlarıma sarılmakla meşguldüm..."

http://cizgiden-cikaran.blogspot.com/

"Aslında bir sürü gol var ama "aralarından mutlaka birini seç" deseler, Kadıköy'de oynanan Gaziantepspor maçında Andre Santos'un attığı golü seçerdim. Bu golün atıldığı anda tam stattan çıkmıştım ki ; gol olunca koşa koşa tekrar geri dönmüştüm stada. :) Velhasıl, bu gol, şampiyonluğu getirdi belki de Fenerbahçe'ye."

http://kisapas.blogspot.com

Fenercell'den Şampiyonluk Kutlaması

2011-06-09T15:00:00.006+03:00

Son Gaziantepspor maçını, hani o totemlerden totem beğendiğimiz, sinirden saçımızı başımızı yolduğumuz, kendimizi tutmaktan, daha maçın başlama düdüğüyle vazgeçip çılgınlar gibi hakeme yüklendiğimiz, nihayetinde güldüğümüz o maçı Fenerbahçeli blogger dostlarla birlikte Fenercell'in davetlisi olarak Fenercell Tribünü'nde izledik. Öncesinde ise keyifli bir yemek ve sohbetle Faruk Ilgaz Tesisleri'ndeydik.

Fenercell'in gerçekleştirmiş olduğu bu etkinlik, diğer arkadaşlar üzerinde nasıl bir etki oluşturdu, çok fazla bilemiyorum, sonrasında şampiyonluk telaşında konuşmaya fırsat bulamadık ama benim üzerimde ilginç bir etkisi oldu. Markayla, ne kadar Fenerbahçeli de olsa bağ kuramamış, biraz da Avea kaynaklı temkinli yaklaşır olsam da etkinlik sonrası bir Fenercell'li oldum ben de. Bunda hem tanıştığımız ekibin, ekibin sponsorluğa olan yaklaşımlarının etkisi var hem de bitmez tükenmez aşkımızın...

Bugünse o güzel ekipten bir "çubuklu" geldi ofise, günüm şenlendi doğrusu!

Bu güzel ve uzun soluklu diyebileceğimiz organizasyona imza atan Avea ve Excel İletişim'e, Fenerbahçemizin şampiyonluk coşkusunu bizimle paylaştıkları için kocaman teşekkür!

Aşk vs. Sidik Yarışı

2011-06-02T11:32:00.002+03:00

Kazanma hırsı acayip şey, insanın gözünü bir defa bürümeyegörsün, tüm değerlerini, aklını fikrini alıp uçuruyor.

Sen tüm iplerini elinde tutarken başkası gelip alırsa eşeğini, sen de "vay efendim sen benim eşeğimi hangi şartlarda aldın" diye sorarsan ilk önce, ellerine ihanet edersin, eşeğine ihanet edersin. Önce soracaksın, ben nasıl oldu da bırakıverdim elimden o ipi, eşek meyledecek değil, sen bıraktın o ipi! Teşbihin hatası, kusuru olmaz..

Okuduğumuz yazılardan, izlediğimiz "dosyalardan" kusmak üzereyim artık. Tamam camia özlem içinde, yıllar yıllar olmuş.. Fenerbahçe taraftarını tefe koyduğunuz "öteki kupa" davası kadar zaman, bir asrın çeyreği, eyvallah. Ama hak adalet diye diye sağa sola bu denli saldırmak neden, usulsüz, üslupsuzca? Taraftar ayrı telden, yönetim ayrı telden, medyada boy gösteren kulüp temsilcileri ayrı telden çalıyor. İşin ilginç yanı, hadiseye en akılcıl yoldan yaklaşan tarafsa, zamanlardır rastladığımızın aksine taraftarın ta kendisi, helal olsun büyük kısmına!

Şampiyonluğu kazandığından beri Fenerbahçe aynı şeyi söyleyip duruyorum. Trabzonspor'un alacağı 1, sadece 1 ekstra puan, kıçımızı yırtsak bize o kupayı göstermezdi. Durum buyken, Fenerbahçe ikinci yarının son haftalarında oynadığı her maçı güç bela kazanır, defa defa ipten dönerken, size o hakem niye verilmedi ağıdı yakmamalısın.. Bu mudur kalan argüman?

Trabzonspor taraftarı, yönetimi illa bir yerlerde bir hak arayacaksa takımının soyunma odasına baksın, stadının çimlerine baksın. Çok kan akıttı, çok ter akıttı o çocuklar oraya.. Yazık günah..

Öte yandan, verilen verilmeyen penaltıların, faullerin bu kadar mevzu yapıldığı bir döneme daha şahit olmadım ben, lig bitti, bırakın maçı, haaaaaala konuşuyoruz bıkmadan usanmadan. Ya bir durun hanımlar beyler, hakemler hepimize yamuk yapıyor, kasti yahut değil.. Bir şekilde hakkımız yeniyorsa, öteki koldan iade ediliyor. Çünkü büyük adamlar ve onların adaletleri var memleketin spor faunasının bekasını(!) sağlayan.. Şimdi ben bunu söyledim ya, sığ'cıklar eyyam şakşakçısı sayacak beni..

Kimse en masum olma yarışına girmesin şu saatten sonra, top peşinde koşsun, ağlak edebiyatı peşinde değil. Çünkü bugün senin canını yakan sistem, yarın benim canımı yakacak, sen de semtinde arabanın kornasını yakacaksın tur atarken..

Her kim, her kimden olursanız olun takımlarınıza duyduğunuz aşkı adalet arayışınız sırasında rafa kaldırmayın.. Tüm yönetimler, futbolcular, kurul başkanları, hakem şaşkınları hatta milletvekilleri(!) gider, o kalır geriye.

We are...

2011-05-30T16:16:00.003+03:00

Çok doğru bir zamanda, çok doğru sponsorluklar..

Bir takıma değil, iki CL finalistine birden!

Bir kurum ancak bu kadar isabetli bir şut çekebilirdi.

Ya da top bir kurumu ancak bu kadar sevebilirdi...

Biz bize...

2011-05-23T15:51:00.006+03:00

Can Bartu Tesisleri'ni bir inşaatın tepesinden izleyen çocuğu gördük, takım şampiyonluk yemeği yerken.. Fenerbahçe Televizyonu türlü çeşit yakın çekimlerle gösterdi bize güzel çocuğu.

Birkaç dakika sonra futbolcularla yaptığı keyifli röportajlarını dinliyor, izliyorduk Fatih Demirkol'un ki bir çocuk girdi bu defa kadraja. Üzerinde Fenerbahçe t-shirt'ü.. "Bu çocuk o çocuk değil mi?" dememe kalmadan Demirkol çocuğu anons etti. "Senin takımı oradan, bir inşaatın üzerinde takımı izlediğini fark ettik, aramıza katılmanı istedik. Heyecanlı mısın?" diye sordu ardından. Galatasaraylı babasından dolayı Fenerbahçe stadında henüz maç izleyemediğini söyleyen çocuk heyecanla karıştı futbolcuların arasına, üzerinde yeni t-shirt'ü..

Öyle kocaman yürekli bir camia bu..

O kocaman yüreği, inancı, nice şampiyonlukları hak eden..

Fenerbahçeli Blogger'lar Şampiyonluk İçin Buluşuyor!

2011-05-21T13:12:00.003+03:00

Fenerbahçe'yi bloglardan okuyan, yazan bir grup blogger olarak haftalardır sürdürdüğümüz buluşmalarımızı şampiyonluk buluşmasıyla taçlandırıyoruz. İç saha maçlarında geleneksel hale gelen buluşmalarımızın uğurlu geldiğini konuştuk hep. Totemimiz haline geldi blogger buluşmaları... Bir hafta Ali Baba'daydık, bir hafta Nazlı'nın Yeri'nde... Bir hafta Kalamış Park'ındaydık, bir hafta Lefter'i ziyaret için elimizde çiçeklerle Büyükada'da. Beraber Saraçoğlu'na da koştuk, deplasmana da. Nefesimizin yettiğince destek olduk takımımıza.

Ve sezonun sonuna, şampiyonluk maçına geldi sıra. Şimdi son maçta evimizde; Bağdat Caddesi'nde buluşuyoruz. Eşimizle, çocuğumuzla, sevgilimizle, arkadaşlarımızla, kardeşlerimizle, kolumuza takıp getirdiğimiz kalbi şampiyonluk heyecanıyla atacak tüm sevdiklerimizle beraber geçireceğiz bu Pazar'ı. Beraber sohbet edip, maçı izleyip, şampiyonluk şarkıları söyleyeceğiz. Belki seneye hayata geçireceğimiz yeni bir blogger oluşumun kritiğini yapacağız hep beraber.

Şimdiye kadar kadroya giren, giremeyen tüm bloggerlar olarak GELİN, KATILIN, BAĞIRIN; ŞAMPİYON FENERBAHÇE diye.

Buluşma Yeri ve Saati: Şaşkın Bakkal Marks & Spencer önü saat 15.00

Oraya gelemeyenler icin: Caddebostan Migros önü 16.30

Not: katılmayı düşünen arkadaşlar yorum veya mail yoluyla bize ulaşabilir.

Kitap & İmza Haberi

2011-05-20T15:59:00.001+03:00

Kitap koklamak.. Yaşadığınız hissettiren şeylerden biridir, yara izlerinizden sonra.

İşte iki kitap fuarı, Diyarbakır ve Kocaeli'nde, ziyaret edip bol bol kitap koklayın beyler, hanımlar!

Kocaeli Fuarı'na ise yarın, yani Cumartesi yolunuz düşerse Carpe Diem Kitap standına da uğrayın, kitaplarımı imzalıyor olacağım. Tanışıp söyleşelim!

Evdeki Huzur...Zenginlik Budur...

2011-05-15T23:43:00.008+03:00

Fenerbahçeli taraftarın acı eşiği öyle bir yükseldi ki, dünya yansa arkamızı dönüp yatacak psikolojideydik birçoğumuz geçen yılın ardından. Bu sene bir daha "inandık size" demeden evvel çok didiştik kendimizle; kendimizi size inandırmak için önce kendimizle savaştık, sonra sizinle. Siz, hep bir ayağımızı, bir elimizi titrettiniz. Kendiniz de sahada yaprak gibi titrerken, biz yumruklarımızı ısırmaya devam ettik. O günlerin mimarı da, şimdi yaşadığımız tarifsiz mutluluğun da kaynağı sizlersiniz. Bizdeki aşksa, herkesten büyük.

Geçmişe bakmak değil maksadım ama bakmadan da duramıyorum. Ligi resmen sarı ve laciverte bölüp yaşattınız hem bize hem kendinize. İlk yarı ne yaptığını bilmeyen, saçmalayan, basınla ilişkilerini bir türlü rayına oturtamayan, ürkek bir Fenerbahçe vardı karşımızda; adeta tüm vazgeçişlerimizi destekleyen...

Bugün, MP Antalyaspor maçını milat alıp baktığım bir geçmiş var bir de...

Bu takımın birçoklarını bir daha/daha bir rahatsız etmeye başladığının işaretçisi o maç... Ardından Trabzonspor, Manisa, Kayseri, derken Beşiktaş... İnancımızı dirilten, her şeyden önce kendine inanan bir takımın uyanmaya başladığı zamanlar. Bizi bugüne, zirveye getiren ve yeniden şampiyonluk şarkıları mırıldanmamıza vesile olan işte o zamanlar...

8 maç... 22 puan... 17 gol, 6'sı dün gece atılan... Fenerbahçe'nin Kadıköy'de oynadığı maçların bir ince sayısal verisi bu. Kendi evinde, evine geri dönen taraftarıyla birlikte gücünü perçinleyip deplasmana inançla giden Fenerbahçe'nin...

Bir büyük hadiseden geçtik evimizde geçen yıl, evden uzaklaştık. Geri döndüğümüzdeyse özlemle birlikte içimizde büyüyen bir Kocaman hırs vardı "karşıda" duran herkese karşı. Onlara nispet kazanılmalıydı başarılar, büyüklüğümüzün ispatı olmalıydı her yaşanacak olan...

Bugün konuşan tüm ağızlara inat, ben şampiyonunu tanıyorum bu yılın. Bu yılın şampiyonunu da daha lig bitmeden ilan ediyorum. Zira haftaya yazılacak kesin sonuç, benim malumumu değiştirmeyecek.

Fenerbahçe "liderle" arasındaki farkı kapatmasından, sahada, saha dışında ortaya koyduğu yürekli duruşa kadar, bu yıl yaptığı yapamadığı her şeyle, gördüğüm yaşadığım tüm senelerden daha fazla hak etti bu şampiyonluğu. Tanığı olduğum her "metalin" en kıymetlisi bu, kaptanın elinde yükselse de yükselmese de...

Kaptan...

Bir şarkısın sen... Ne mutlu, biz söylüyoruz seni.

Kendime not: Heykelini istiyoruz değil mi? İşte en üstteki gibi olabilir o heykel.

Yanında Gökhan da öylece durabilir, hakkıyla, emeğiyle.

Güne Not...

2011-05-15T19:39:00.001+03:00

Ameliyatına, dikişine bakmadan, kendi takımının kanalında "caddeyi", stadını, taraftarını, tesislerden çıkan futbolcuları görünce doğruluyorsun yattığın yerden de, yüzündeki acıya rağmen oturmaya çalışıyorsun koltuğun ucuna...

İçin gidiyor orada olamadığın için, sen kalıyorsun.

Uzak yerlerden takımını görmek, coşkusunu paylaşmak için yollara düşen, yollarda gözlerini yuman canlar geçiyor aklından sonra bir haberle birlikte. Boğazında bir düğüm kalıyor sonra...

Bu akşam en çok Soner ve Murat için atılsın istiyorsun o goller, birkaç saat evvel şakayla karışık "çocuklar, bakın yarım yamalak yatıyoruz burda, bizim için alın şu maçı, olun şampiyon!" derken.

Geride kalanlara sabır...

Gidenlere dua...

Bırakın da yarışalım daa!

2011-05-09T00:18:00.003+03:00

Akşamki Karabükspor maçının, Fenerbahçe'nin geri kalan maçlarının en zor olduğu hissiyatını yalnız ben taşımıyordum eminim. Maçı izledik, tahminlerimizin tuttuğunu, saha içindeki aksaklıkları, saha dışındaki yavşaklıkları gördük.. Saha içinde kendi takımımın aksayan yanlarına bugün sadece değineceğim. Lakin sonuç ne olursa olsun, lig bitiminde tek tek "kim gitsincilik" oynayacağım burada, demedi demeyin.

Adamda ağız tadıyla rekabet etmenin hazzını bırakmıyorlar iki gram dahi olsun, yok. İlla bir pislik, bir puştluk tabiri caizse. Spor medyasından, "spor adamına" hepsinde ayrı bir hikaye, ayrı bir katakulli... Hafta içi takımları dedikodularla doldurmacalar, teknik kadrolara, futbolculara yüklenmeler, inceden iftiralar, sözde "söylentilerle" itham etmeler, zan altında bırakmalar... Hafta sonu saha içinde bunların sonucunu görüyoruz tabii...

Bugün ben "Karabük kulübesinin neredeyse tüm maçı ayakta izliyor olması, nasıl da bu ligi her maç 17 takıma karşı oynadığımızın bir kanıtı" dedikten sonra bana bıdırdayanlar oldu. Lafım anlaşılsın hele bir... Hafta içi ağır tahrikle, belki normal şartlar altında "olur ha kazanırsak" felsefesiyle sahaya çıkacak takımlar bile "lan kaybedersek, maçı verdiler, sattılara çıkar adımız" ürküsüyle daha bir celalleniyorlar. Ekran başında, tribünde sıkça kullandığımız ve kullanmaktan çekinmediğim bir benzetme olan "köpek gibi" dilime musallat oluyor böyle zamanlarda bugün olduğu gibi.

Bütün hafta boyunca, "Emenike'nin sarı kartı vardı da ondan çıkardılar, aslında turp gibi"den tutalım, "Emenike aslında Fener'le anlaştı, ondan kaçtı"ya kadar türlü çeşit senaryo dinledik durduk. Takım, içten yanmalı hale geldi zaten sizin yüzünüzden! Ha bir de sempati var Trabzonspor'a karşı, birçok Anadolu takımında olduğundan bir tık fazla belki de. İlk söylemem gereken belki ama bir de sıkı kadro hani eldeki de, istediği maça istediği gibi asılabiliyor, e gördük bunu da sezon boyu. Al sana küçük Barcelona ondan sonra! Yarat devi, sal "öteki"nin üstüne! Bu sistem bayılıyor bunu yapmaya, devam etsin.

Ha medyaya düşüyor çenem de maç boyunca Trabzon'a olan desteğini açık açık ifade etmekten çekinmeyen Karabükspor taraftarına düşmeyecek mi? Düşer elbet. Ama bugün değil. Zira bu hale genel bir uyuzluğum var, herhangi bir takımın taraftarı çıkar, menfaat, o bu gözeterek/meksizin yapmasın şu adi işi diyorum kendime habire, kimse duymuyor beni. Ne benim stadımda ara ara görünen adamlar duyuyor, ne de bu işi alışkanlık haline getirenler. Fakat bu akşam biraz eşeğin burnundan verdiler karpuz suyunu Karabük'te, kimse kusura bakmasın. 61. dakika bir konfeti atılmadığı kaldı. Attılarsa da göremedik bulunduğumuz yerden. Sahiden ayıp. Sahadaki takımın tüm sezon boyunca aslanlar gibi mücadele etmiş, Emenike gibi bir golcü uzun zaman sakatlık yaşamasına rağmen inancını, bütünlüğünü yitirmemeye çalışmış, sen taraftar müsvetteliği yapıp elin adını çağır maçın genelinde... Olacak iş değil. Bunu yarın tam tersi durumda başka bir takım yapsa, Fenerbahçe diye bağırsa (olmaz ya) kelime kelime aynısını yazarım bu sözlerimin, üzerine de koyarım. Demedi demeyin...

Ağız tadıyla bırakın da Fenerbahçe - Trabzonspor mücadelesi izleyelim. Aksi takdirde bu "dikkatleri üzerinizde toplama oyunlarınızla" (hala iyimserim!), TV çekimi sırasında arka planda cep telefonuyla konuşup Almanya'daki amcasına görünme çabasıyla kıçını yırtan heriflere benziyorsunuz.

Her şeye rağmen...

2011-04-29T20:08:00.003+03:00

Yasaklara, tuzaklara, oyunlara, düzenlere bakmadan...

İnatla yazmadım bloguma gelip de... Alternatif güzergahları oluşturup da gelmedim bloguma, uğramadım. Vefasızlık ettiğimi söyleyenler oldu, yazsana okumak istiyoruz diyen canlar oldu, sağ olsun her biri. Ben yazmadım. Ettiğim halt iyi miydi bilmem ama kararımdan dönmedim.

Bugün, bir geri dönüş. Tıpkı "olmaz artık" dediğimiz yerde inancımızı tazeleyen bu kulübün yaptığı gibi... Normal sezonu beşinci sırada bitirip kim almış lig kupasını? Artık şampiyonluk gelmez deyip de birileri çoktan evine döndüğünde, onları kim kaldırmış koltuğundan yakasından tutup? Maç bitmeden hiçbir şeyin "gerçekleşti" damgasıyla öpüşemeyeceğini, acı tatlı tecrübelerle kim göstermiş?

Bu geri dönüş, biraz da şahlanan bir geri dönüş haftasından sonra oldu.

Güzel oldu, özlemişim zira yazmayı.

Rağmen'leri bilip inat etmeye devam edip inadımızı "zorlamaya" dönüştürmeyi sevmediğimizin bir kanıtı "daha" olsun bu da...

Kendime not: Sen bu aralar çok mu dolusun ne?...

Sık Rotasyona Bağlı Takım Olamama Sendromu

2011-03-07T12:04:00.000+02:00

Daha evvelki ziyaretlerimden farklıydı bu. İnönü’de bu defa maç izlemek üzere kendime bir koltuk buldum. Maç mühim, ligin ikincisi Trabzonspor’u konuk eden Beşiktaş, rüştünü belki de son kez ispat edecek ligin bu sezonunda. Kupayı hesaba katmıyorum, o başka kulvar…

Adana’dan bir dostum geldi, Beşiktaşlı. Maç için geldi, hem hafta sonu tatili hem takımını destekleme arzusu birlikte, Çarşı’da buluşmak üzere sözleştik, buluştuk. Her yer siyah – beyaz tabii. Elma’ya attık kendimizi, tezahüratlar havalarda uçuşuyor. Seviyorum bu atmosferi. Futbolu, maç önünü, maç sonunu seyircisiz, taraftarsız hayal etmek ahmaklık.

Tezahüratlarıyla semti şen eden taraftar, nedendir bilinmez, birazdan Trabzonspor’la karşılaşacak olmasına rağmen Fenerbahçe aleyhtarı sözler etmeyi daha çok seviyor. Maçın havasına Fenerbahçe sevgisini belirten sözler söylenerek giriliyor, gülümseyerek izliyorum.

Bakmayın böyle anlattığıma, Beşiktaşlı okur da yergi olarak görmesin bunu. Kendi tribünümde de çılgınlar gibi, olduk olmadık her yerde Galatasaray’a yüklenilirse darallar geliyor bana. Hele ki rakibim ligin tepesini kovalıyor ben can derdindeyken, “bunu yapan bizden değildir” der kalkarım o masadan, çıkarım o stattan.

Maça dair söylenecek en önemli şey, artık bu hakem katliamlarının bir son bulması gerektiği olabilir sanırım. Maçın ilk dakikasından son dakikasına kadar adeta elinde mezurayla dolaşıp taç atışı, serbest vuruş, baraj ölçen biçen hakem, rakip yarı sahada Beşiktaş’a eli titreyerek faul çaldı. Verilmeyen gol ve penaltılara girmek istemiyorum bile, yeterince okumuş, dinlemişsinizdir muhtemelen. Bir maçın kaderine bu kadar da etki etmek, kör gözüm parmağına bir durum. Olanlara sessiz kalanlar, “bana dokunmayan yılan bin yaşasıncılar” diyecek oluyorum ama bu yılan artık herkesi defa defa soktu. Ya bu yaygara işimize geliyor, “bin ayıp örtüyor”, zaten vasadı aşamayan takımlarımızın bahanesi oluyor, ya da hakem hatalarından “kaçamadığımız” için “zevk almaya başladık”…

Trabzonspor tahminimden çok daha tutuktu, eksiklerini ev sahibi olma avantajıyla örtmeye çalışan Beşiktaş'sa bence maç boyunca daha istekli göründü. Ama kapasite bir yerde belli ediyor kendini. Çıplak gözle çok daha iyi anlaşılıyor ki, saha içinde kimse kimsenin dilinden anlamıyor Beşiktaş’ta. Tıp literatürüne adı “sık rotasyona bağlı takım olamama sendromu” olarak geçen durum yani! Guti, ki dün kötü olmasına rağmen İsmail’e bir top gönderiyor, İsmail, Guti’nin yapmak istediğini daha anlayamadan top taca çıkıyor… Kaç örnek var bir maçta böyle, özneler hep farklı, ben sayamadım.

Skor beklentimse elbette beraberlik çıkmasıydı maçtan. “Beşiktaş kazansın rererö”cülük yapmadım, elin kumandasıyla kendi televizyonumu açmaya çalışmam zira… Lakin maç içindeki hakem yönetimi, kişisel ibremin daha fazla Beşiktaş’a dönmesine neden oldu. Skoru korumayı başaramayan Beşiktaş’sa bence Fenerbahçe mağlubiyetinden sonra son zamanlarının en can sıkıcı sonucunu aldı. Rakibi 10 kişi kalmışken, kendisi de “fazla adamını” attıran, gol attığı gibi gol yiyerek eşitlikten yana tavrını koruyan Beşiktaş, kendisi yazdı yenilginin davetiyesini.

Sözü yine taraftara getirmeden edemeyeceğim. Ben düne kadar Beşiktaş taraftarı hakkında farklı düşüncelere sahiptim, itiraf edeyim. Henüz yerinde görmediğim, dinlemediğim içinmiş bu biraz da. Hep o Liverpool’u aptal eden halleri dolaşıyordu gözümün önünde mesela… Yaratıcılıklarına ise tek kelime ettirmezdim. Ama dün gördüm ki durum pek de öyle değilmiş sanki.

Maça etki etmek konusunda çok ciddi zaafları olan bir 90 dakika izledim onlarla. Neden mi böyle? Çünkü Beşiktaş taraftarı sahiden romantik. Bu kötü bir özellik değil, yanlış anlaşılmasın. Takımlarına duydukları aşk sahici bir kara sevda, tamam. Ama o kara sevdanın çözüme erişmesini de istemiyorlar sanki, karşılık ya da huzur bulmasını istemiyorlar “hislerinin”. Takımları tam hızlanıyor, atak üstüne atak yapıyor, hakemin saçma bir kararı ya da rakibin sakatlık numaraları oyunu soğutuyor, onlar hala “yağmurlu bir günde görmüştüm seni, üstünde çubuklu formalar vardı..” söylüyor! Arkadaş bir ıslıklayın bir yuhlayın bir şey yapın diyorum içimden… Yahut maç öncesi, devre arasında statta banttan marş dinletilmesi hikayesi… Tamam, bir iki çal ısıt milleti de bırak da onlar söylesin bişi’ler. Zaten hava buz, ısınsın insanlar. Stad yönetimi de bir garip belli ki… Velhasıl, her ne kadar buraya bağlamak istemesem de, dün akşamki performans itibariyle söylüyorum elbette bunu, Fenerbahçe’nin en iddiasının kalmadığı zamanda bile, müşteri soslu taraftar stada gitmiyorsa da, giden sahiciler maça etki etmeye, rakibe, hakeme baskı kurmaya çalışırlar. Bu kötü bir şey değildir canlar…

Yeni Açık’taydım. Trabzsonspor taraftarı çok güzel görünüyordu oturduğum yerden, söylemeden geçemem bunu. Çok organize, çok inançlı… Yer yer takımlarından daha güvenli. Takdir etmeli.

Tabii son söz Fenerbahçe… Olur da bu akşamı da kayıpsız atlatırsak, ki çok zor bir maç olacak bu, herkese benden çay! Kar kış önümüz, içimiz ısınır…

Kendime not: İnönü’de erkekleri dahi afallatan küfür meftunu bir abla vardı yanımda, tek başına kalkıp kalkıp “dümdüz” giden... Bir de arada “bana bakıyorlar mı?” diye etrafı kesmeyeydi iyiydi, bakıyorduk, evet. “Raad ol!”

Maç Yazısı Yok!

2011-02-28T11:04:00.003+02:00

Maçı yazmak üzere kalemi kağıdı elime aldım.

Evet, maç yazısını yazmaya kalem kağıtla başlayıp

sonra klavyeye transfer olduğum doğrudur.

Tek bir cümle yazdım; maç yazısı yok, Alex’in golü var.

Seneler sonra bile bu maçın adı geçtiğinde

damağımda o golün tadı olacak çünkü.

...

Medyaspor'da bir yazı yazdım fakat,

"maç dışı unsurlara" daha çok baktım.

Siz de bakmak isterseniz...

Şans Kartı

2011-02-25T17:00:00.004+02:00

Sultanahmet’ten Ataköy’e gitme planları yaparken arkadaşım arıyor “Maça birlikte gidelim.” Olur, pek güzel olur…

Toplantıdan toplantıya savrulduğum iş gününde üzerimde olan “resmi giysiler”den sıyrılıp özenle formamı giyiyorum. Yollar beni bekler, yolların sonunda Fenerbahçe.

Trafik kilit, Sinan Erdem’in çevresi daha fena. Arabamıza ve kendimize bir yer buluyoruz, şükür. Otoparkta onlarca farklı plakalı araç var. Kimi Balıkesir’den, Çanakkale’den, kimi İzmir’den gelmiş minibüsler, otobüsler... Maçın kalabalık olacağını zaten biletleri alırken yaşadığımız telaştan biliyorduk da böyle bir “şehirlerarası katılım” bekliyor muydum bilmiyorum.

Bazı maçlar oluyor, kaybedeceğimizi bile bile izliyorum, en başından. Bu garip bir his, saçma bir buruklukla oturuyorum koltuğa, salonda ya da statta. 12 sayılık farkı da görsem tabelada biliyorum o maçın öyle bitmeyeceğini. Adam akıllı sevinemiyorum , öylece bağırıyorum dua edip dileyerek, içimden geçenin doğru olmamasını.

Dün akşam da öyle bir akşamdı, ne yeni formanın ilk maçının coşkusu vardı üzerimde, ne de günahım kadar sevmediğim Olympiakos karşısında yükselen hırsım.. Sanki hepsini Perşembe sabahı itibariyle evimde bırakıp öyle çıkmıştım sokağa, salona öyle gelmiştim.

Ben demiştim’cilik oynamıyorum farkında olduğunuz üzere, sadece bu “içime doğmalar” canımı fazlaca yakıyor bazen. Aldık bu maçı diyebileceğimiz semtte 4 tane otel kurmuşken, “şans kartı” indi yüzümüze sanki, “Doğru kodese gir. Başlangıç noktasından geçme. 20 milyon alma.” diyerek. Bonus olaraksa rebound yok, hızlı hücum yok, bol bol ekstra pas var.. Canımız sıkıldı..

...

CK’nın maç sonrası yayınladığı, sadece akşamki maçla da ilgili olmayan sıkı bir yazı var. “Kazanılan maçlarda coşan taraftar işler tersine gittiğinde yine sadık yari çekirdeğe sarılıyor.” cümlesiyle kalbimden vuran.. Değinmeden edemiyorum. Dün akşam tribünde birbirini yiyen renktaşların, maçın bitimine dakikalar kala salonu terk eden Ahmet ve Ayşe’lerin okumaları, anlayıp uygulamaları kadar şart.

Bu takımın da o kadar açtığı farkı, hiç değilse korumayı becermesi şart.. Hadi Sultanahmet'ten Ataköy'e gidenden geçtim; hiç değilse Bursa'dan, Ankara'dan yollara dökülen yüzler, ekran başında kendini tüketen milyonlar için..

Kendime not: Oturduğun koltuktan Unifebli dostlarını iç geçirerek izledin değil mi? Tribün onlarla güzel, onlar gibi güzel gruplarla güzel..

Yeni Haber.. Yeni Yazı..

2011-02-21T11:23:00.005+02:00

Medyaspor.com'da yazmaya başladım geçtiğimiz hafta itibariyle..

Duyurması gecikti biraz, çünkü sahici köklü değişiklikler oldu hayatımda.

"Mesai insanı" oldum, en tam zamanlısından, uzun bir aradan sonra..

Her Pazartesi yeni yazılarım Medyaspor.com'da olacak,

okumak isteyen gözlere iftiharla sunulur.

Ceza Sahasının Dışı ise ilk evlat, elbette var, burada, nefes aldıkça!

Yazıların tamamı için tıklayın!

Beşiktaş - Fenerbahçe derbisi yazısı için tıklayın!

Kendime not: Mutluluk sarhoşu seni, sabahlar olmasın!

"Tıklayın"lar da Hürriyet havası estirmedi değil hani...

Üzülmez Ama Elbet Ahı Tutar..

2011-02-18T11:28:00.001+02:00

Sezon başından beri kendince “yöneticilik dersi” vermeye çalışıyor Yıldırım Demirören mevkidaşlarına. ‘Yıldız futbolcu nasıl transfer edilir’den, ‘ona nasıl imza töreni yapılır’a kadar her hareketinde itinayla gülümseyen kareler bırakıyor medya meydanına. Hep bir suni hal var yalnız, hep bir uyumsuzluk, “yakışmazlık”… Sanki kendisine sekiz beden büyük bir kaftan giymiş, “tahta çıkışını kutlayan” bir padişah gibi... Padişahlara haksızlık ya bu… Neyse.

Son bomba İbrahim’le yaşandı, son “beceri gösterisi”…

Yıllarca, futbol takımı ölçeğinde bir nevi başkan gibi, kimi başkanlardan daha fazlasını yapan, taraftara kendini sevdirmiş, rakip takım taraftarlarının birçok zaman mücadelesiyle takdirini toplamış bir adamı tek celsede idam sehpasına yolladı.

Bir laf vardır, kimi cinayetler için kullanılır, “kabahat ölende mi öldürende mi?”

Belli ki Demirören, bu soruyu soyunma odasında yaşananlar için sorma ihtiyacı duymadı.

İbrahim Toraman, saha içindeki tavrı herkesçe malum bir adam. Üzerinde yaşı kadar çalışsak yine değişmez, düzelmez bana soracak olsanız. Tıpkı Arif Erdem kandırmacalarının, Lugano itirazlarının iflah olmayacağı gibi, Toraman da saha içinde yerli yersiz agresifliklerini her daim futbolunun önünde tutmayı başaracaktır(!). Bir zahmet de böyle bir futbolcuya, kaptanlık emanet edilen adam da ses çıkarsın. Ha fazla mı çıktı o ses, sen de yönetim olup kelle alacaksan “tarafların” kellelerini al, “taraf” olma. Zira senin tek menfaatin, kulübünün menfaatidir. Ligde kritik zamanlardan geçen, Avrupa’da tur kovalama derdindeki Beşiktaş’ı şu zamanında zedeleme.

Dün akşam İnönü’de, ligden zaten kopmuş, kupada henüz yoldan çıkmamış fakat belli ki Avrupa’da da yol alamayacağını anlamış bir Beşiktaş izledik. Ne yazık! Onca paranın döküldüğü “yıldızlı yollar”, yine o paraları dökenlerce, hatta bizzat yıldızlarca trafiğe kapatıldı.

4 gol yemek bir yana, sorumsuzca görülen kartlar, isteksizlik de cabası!

Beşiktaşlıların da silkelenip kendine gelmesi şart artık kanımca. “Seneye oynayacak takımı kuruyoruz” uyutmasına kanmamak şart. Seneye bu takımda olacak adamları kimi zaman peyderpey kimi zaman noksansız (teknik direktörü dahil ederek söylüyorum) izliyoruz sahada. Bu mu gelecek düşlerinizi yüklediğiniz, yükselttiğiniz takım? Zor. Hele “tepedeki” kafalarla çok zor…

Dere geçerken at değiştirilmez derler. Biz bu lafı teknik direktörleri sezon ortasında gönderdiğimiz zamanlarda kullanmaya bayılırız. Şimdi çapını biraz genişletiyorum, değiştiriyorum bunun. Deniz aşarken mürettebatın ayarlarıyla oynamamak lazım. Bunu da en iyi “kaptan” bilmeli.

Aşkın Ebedisi...

2011-02-13T21:32:00.003+02:00

Kalbim kırıktı ne yalan söyleyeyim, çok yıprattı beni Yeni Malatyaspor yenilgisi. Sezonun başında karşısında durduğum, sonradan inancına ortak olup safına geçtiğim Aykut Kocaman’ın tekrar karşısında buldum kendimi bu maçtan sonra. Takımdan, “paçalardan akan ruhsuzluktan” söz etmeyeceğim bile. Zaten “önümüzdeki maçlara bakmak” da adetten!

Bu maç benim için bir “mini milat” oluverdi. Sürekli futbolun, futbol olaylarının içinde olan ben, kendimi biraz kenara çekmeyi uygun buldum, susarak izledim. O sebeple ne blogumda bir şeyler karaladım olan biten üzerine, ne başka bir yerde. Sanılmasın ki “skor taraftarlığı” benimki. Ben inanca inananlardanım. “Bu kadar da olmaz” dedirtecek işlere tanıklık ettiğimdeyse, en taraf olduğumun, en taraftarı olduğumun karşısına geçip doğru bildiğimi söylemekte sakınca görmem. İşte tüm bunlardan, kendi payıma düşen, kendi dilime biçtiğim sözleri söyledim kenara çekildim. Ben kenara çekildikçe Fenerbahçe coştu, coşturdu. “Kenarda kalmaya devam mı etsem acaba?” şüphesine de tam olarak bu sırada düştüğüm doğrudur.

Ligin ikinci devresinin ilk üç maçında kazanılan kritik puanlara, özellikle önümüzdeki iki hafta yenilerini eklemek zorunda Fenerbahçe. Ola ki iki hafta içinde bir yerlerde tökezlerse, ben yine zor görüyorum sezon sonu şampiyonluk turlarını. (Zaten “erken öten horozun başı” kesildi iki defa, bir daha yanacak bir dilimiz kaldı mı bilmiyorum. O sebeple bir daha şampiyonluk, tur mur yazar mıyım bilmiyorum.) Hele bir de bu sezon için söylüyorum elbette, geriye düşüp göbeğini bir ölçüde rakiplere bağlamışsan, sözünü bile etmemek gerek zaten. Ama dedim ya, inanca inananlardanım ben. Bu çocukların ruhu. Trabzonspor maçında uyandı. Bu çocukların uyanan ruhu, benim gibi umudu kırılan taraftarı uyandırdı.

Şimdi bizim Sevgililer Günü’müz başka. Ligin en güçlü, en istikrarlı ekiplerinden Kayserispor’u evimizde ağırlayacak sevgilimiz. Şükrü Saraçoğlu Stadı’nda olacağız bu yıl 14 Şubat’ta. Kapasitesinin farkına varan, yapabileceklerinin şu ana kadar çok azını yapan ancak “dahası”na inanan sevgilimizle, giyinip kuşanıp sarı-lacileri, buluşacağız Kadıköy’de.

Bir CSD Haberi

2011-02-01T16:27:00.004+02:00

Ceza Sahasının Dışı, Futbol Extra'nın Şubat sayısının "Futbolun blog yazarları" sayfalarında yer aldı. Bundan sonra her ay farklı blogların yer alacağı bölümü derleyen Arzu Bıçakçı'ya teşekkür ediyor, yeni yazılarını ısrarla bekliyoruz!

Bir Aylık Susmak...

2011-01-31T00:27:00.009+02:00

Nerdeyse bir aylık bir susmak sustum. Birçok şey oldu bu arada, her birine bir yerlerinden yetişmeye, tutunmaya çalıştım. Yakaladım, kaçırdım, yakalandım. Hepsi geçti gitti..

Adnan stat gezdirdi, açılacaklar açıldı, söylenecekler söylendi. Ayıplar edildi arka arkaya, defalarca. "Koltuklar ebedidir" sanrısında gaflardan gaf, potlardan pot beğenildi. Yine de o koltuklara oturuldu, başkalarına kapılar gösterildi. "Kuzu değiliz" denildi. Mazluma aslan, zalime kuzu olundu ben susmak susarken..

Yıldırım düştü Avrupa'ya. Düştü, aradı, buldu ve getirdi aradığını. Ağızlar açık kaldı, yalan yok. Kumaşlarının kalitesini geçtim, artık hangi biçimlere girip hangi tarz giysiler olabilecekleri dahi belli adamlar sahaya çıktı. "Yıldızların havası yatsıya kadar mı?" dendi. Henüz bir sonuca varılamadı ben susarken.. Bir çocuk sakatlandı, içim en çok ona yandı.

Şenol, ismiyle müsemma bir tebessüm ve "farklı" liderlikle taçlandırdı oynattığı oyunu. Basının oyununa geldi, penaltıları dert etti, kin'ler, nefret'ler havalarda uçuştu. Hiç taviz vermedi dik duruşundan yalnız, mesafesini korumaktan hiç vazgeçmedi. Önce bir beraberliğe takıldı ayağı, sonra "yıldızlara".. Biraz mecburen biraz da cesur kararları rüzgarı tersine çevirmeye kalktı. O sırada da susuyordum ben.

Kocaman bir hayalkırıklığına durdum ben susmanın yanında. Yeni Malatyaspor karşısında alınan o ruhsuz yenilgi benim tüm "sonuna kadar arkandayım"larımı sildi süpürdü, Aykut'a karşılar safına geçmeme sebep oldu. İçimde bir garip bağlılık oluşmuş bu adama seneler içinde onu fark ettim sonra ben susarken. Fark ettim ki bir yanım başarılı olsun istiyor deliler gibi, dahası buna inanıyor. Diğer yanımsa ondan bir iş çıkmaz Aslı, kes umudu deyip duruyor! Oysa Aykut Kocaman bilmiyor ki attığımız her gol sonrasında onun kenarda sevinen halini görmek beni ağlatmaya yetiyor, bilmiyor ki yumruklarını sevinçle sıkarken ben zor yutkunuyorum burada..

Trabzonspor maçı, 16 Mayıs 2010'da o statta yaşananlar sebebiyle önemliydi benim için. Maçı düşünürken ne bu yıl şampiyon olmak vardı gözümde, ne galip gelmek salt "üç puan" için. Bu maç Trabzonspor'dan bağımsız olarak benim kırılan kalbimi onaracak maçtı, bu maç benim orada döktüğüm gözyaşlarının üzerini örteceğimiz maçtı hep birlikte, bu maç Mayıs'tan beri adımımı atmadığım stada geri dönmem gerektiğini bana yeniden hatırlatacak maçtı.

Taraftar olmak zordur. Unutturabilir yaşadığın tüm acıları, hiç yaşanmamış bir hale getirebilir. Ağır izler de bırakabilir ama kişisel tarihinde, bambaşkalaştırabilir.

Dün gece de beni iyileştirdi.

Şimdi şampiyonluk gelir gelmez.. Hakemler faulleri çalar, penaltıları verir ya da vermez.. Alex koşar ya da koşmaz.. Aykut Kocaman sadece konuşmaktan çok daha fazlasını yapar ya da yapmaz bundan sonra.. Aziz Yıldırım Topuk Yaylası'nı ve Türk Futbolu'nun sorunlarını temcit pilavından hallice tabağımıza koyar ya da koymaz.. Bilmiyorum ne olur bundan sonra..

Ama dün gece bir dargını barıştırdı kırgın olduğuyla.

Hayırlar.. Uğurlar..

2011-01-05T18:28:00.000+02:00

Birkaç ay önce yazdığım bir yazıda Kazım'dan şöyle bahsetmiştim.

"Geçtiğimiz hafta oynanan Galatasaray maçı için yazdığım yazıda Bilica, Selçuk ve Kazım’ın bu takımda olmaması gerektiğini söylemiştim. Laflar işittim, yok efendim Kazım’ın nesi varmış. Kazım’ın arızası var efendim. Gram düşünebilen homo sapiens sapiens’in yapmayacağı işler yapabiliyor sahada. Denenmişi denemek benim kitabımda pek yazmıyor işte. Bu adama da karşıyım o yüzden, katlıyor antipatimi her maçta. Ama şu da var elbette, harcamadan, harcanmadan uzaklaştır bu adamı takımdan. Gitsin, uyduğu, uyuştuğu yerde mutlu mesut oynasın topunu. Kah hır çıkarsın, kah kırmızılara boğulsun, dert değil. Adabıyla gitsin ama artık, diğerlerini de alıp."

Adabıyla gitsin demiştim. O, çoktandır "haybeye" taşıdığı o kutsal formayı resmen çıkardığı gün başka bir renge büründü. Hangi takıma gittiği, hangi formayı giydiği bu noktada inanın gram değer taşımamakla birlikte, zerre de ilgilendirmiyor beni. Bu hareketi bile tek başına Kazım'ın notunu vermek, faturasını kesmek için yeter de artar..

Öte yandan kimi renktaşlarım da güldürüyorlar beni.. "Mehehe meheh kelepçeli Kazım"lar havalarda uçuşuyor. Ezeli rakibe göndermeler yaparak Kazım ve onun hal-hareketlerini öne sürüyorlar sarı-kırmızıya boyayıp. Ayıptır, günahtır. Önce kendine ihanettir bu söylemler, haberiniz yok sizin de. Bu adama öyle ya da böyle, tasvip ettik, etmedik, bizim giydiğimiz formayı verdiler, o da giydi, koştu, iyi işler, kötü işler yaptı. Ama unutmayın ki o "alemci Kazım" düne kadar Fenerbahçeli'ydi ve ipini kendi yönetimimiz, teknik kadromuz da bir türlü kesmedi. En azından dün olduğu gibi resmen kesmedi. Alay edecek, dalgasını geçeceksek bu mevzunun, buyrun yapalım. Ama öncesinde bu konuyla ilgili söylenmesi gereken laflar var, hem de yine bizim formamızı, hala giyen insanlara..

"The Main Event!"

2011-01-04T20:21:00.002+02:00

Sevgili günlük,

Çok şükür bugün de hayattayım. Dedim ya, açmadan gitmek yok bir yere. Saat kaçı gösterirse göstersin, tarihlerden ayın kaçı, mevsimlerden yazı kışı fark etmez, açmadan gitmek yok dedim, kaldım. İyi de yaptım. Hayattayım. Ama iki elim kanda da olsa açacağım.

Açacağım diyorum ama.. Ara ara birilerine açıp gösteriyorum. Kapatıyorum sonra. Müzikle gösteriyorum, müziksiz gösteriyorum, kalabalık gösteriyorum, basınla gösteriyorum, basmadan gösteriyorum.. Sonra da birileri çıkıp diyor ki “burada teşekkür edilmesi gereken kişi RTE’dir”.. RTE mi açıp gösteriyor orayı? Ben gösteriyorum hep! Buralar hep benim!

Bugün başkanlar geldi. Aziz de geldi. Kanım bayağı kaynadı ona bu aralar. Yıldırım da geldi, Sadri gelmemiş. Selam yollamış, sağ olsun. Bugün de onlara gösterdim. Gezdik, dolaştık. Bugüne özel bir playlist hazırlamıştım onlara. İlk ve son şarkısı “Şampiyonlar Ligi Marşı”.. Sözleri muhteşemdir, ben bayılırım. Liseli miseli değiliz belki ama “enternasyonel sözlere haiz” bu şarkıdan alıyoruz payımızı. Ne de olsa az titretmedik Avrupa’yı! Bu sefer de biraz onlara göz dağı olsun diye çaldım marşı, gezdirdim hepsini. Adeta bir beyaz şahin içinde camlar sonuna kadar açık sevdiğim kızın mahallesinden Cengiz nağmeleriyle geçer gibi geçtim Arena’da Aziz’in, Yıldırım’ın önünden.. Baktılar baktılar.. Gülümsediler hep. Biliyorum imrendiler. Arada bir iki ses çıktı “bu stad Türk futbolunun önemli eserlerindendir, Türk futbolunu yükseltecektir, belki yalnızca Galatasaray’a mal edilmemelidir” diye.. Duymamış gibi yaptım. Tıpkı bir yetkili RTE’li cümlesini kurarken sağa sola baktığım gibi sağa sola baktım yine, müziğin sesini açtım!

Bu aralar benim “The main event”im de bu, tıpkı CL marşında söylendiği gibi. Sanki tutup tutup milleti kiralık evime getiriyor, renkli televizyonumu gösteriyorum Almanya’dan aldığım, öyle de bir haz duyuyorum. Ha bir de bu akşam Aziz’lerin yaramaz oğlanı kaptık, Adnan da mutlu ben de. Ağzımız kulaklarımızda. Yarın da bi’ koşu gidip bu tatlı afacana göstereceğim yine CL marşıyla, görsün bilsin, anlasın nereye geldiğini.

Saat 20:45 oluyor, yarına iş çok! Hem biçer döver hem de defans olarak kullanabileceğimiz bir çocuktan bahsettiler bugün. Bir de ona bakıp uyuyayım artık. Öperim.

Günlük Pastörize Zaferler

2010-12-22T18:59:00.004+02:00

Aylar önce kendi kendime söylenerek yazdığımı hatırlıyorum bu yazıyı. O yazının üzerinden ne zamanlar, ne 90 dakikalar, olaylar aktı, gitti. Lakin dilimde hep aynı "kekremsi" tat.

Şakacı komikçi gibi görünse de bu giriş, "kekremsi"yle "ağlak edebiyatı" yapmaya kalksam da derdim başka. Olan oldu derler ya biraz, olan oldu noktasındayım ben şimdi söz konusu Aykut Kocaman olduğunda. Bir zihniyet değişikliği arayışı, kabus gibi bir sezonun, yönetimin ve teknik ekibin facialarının ardından, adeta elde patlayan şampiyonluk çok daha fazlasını vaat etmedi aslında bize. Benim gibi "Zico sonrası küskünlük" sendromundan kurtulamayanlar için çok da yakın takipte izlenmedi olan bitenler ama can yandı tekrar tekrar, yanmaya da devam ediyor.

Geldiğimiz nokta, bir sezonun ilk perdesinin kapandığı yer.

Geldiğimiz nokta, Anadolu'da uyanan "ben neden yapmayayım ki"ci iştahın göbeğinde lig üçüncülüğü.

Ama bu noktaya gelene kadar, yolda verilen kayıplar, istikrarsız çırpınışlar, Avrupa'da valiz toplamalar, Türkiye Kupası'nda havlu atmaya yüz tutmalar.. İşte bunlar da cabası..

Umudumu inatla diri tutmaya çalışıyorum ben. Bu çaba, takıma duyulan aşkın yanında hiç denebilecek bir boyutta şüphesiz, fakat çabalıyorum yine de. Çünkü herkesin vurmak üzere elini kaldırdığı, tekmesini hazırladığı yerde inandığım her şeyi yerle yeksan eden ben olamam. Ama yanlışı söylemeden de duramam, ihanetin büyüğünü ben yapmış olurum kendimi tutarsam.

Bu derin sessizlik her şey yolunda demek değil. Aksine Fenerbahçe camiasındaki bu derin sessizlik, bir açılırsa ağızlar ipin ucu kaçar, darmadağın oluruz korkusunun vücut bulması. Ha rakiplerin çok da parlak olmayan seyirleri de sessizliği anlamlı kılıyor, kılmıyor değil. Ama en nihayetinde beni bağlayan rakipler değil. O yüzden de tiz çığlıklar gibi tırmalıyor bu sessizlik beni..

Türk Spor Tarihi'nin en önemli uluslararası başarılarından birinin alındığı günün ertesinde, başkaları gibi gözümü yumup ağzımı açamıyorum ben, üzgünüm. Tek bir şey biliyorum; futbolun sorumlularını ararken, öte yandan günlük pastörize başarılar değil, uzun vadeli istikrar istiyorum.

O "Hala" Sağlıklı Bir Bebek...

2010-11-25T03:17:00.004+02:00

Bursaspor geçtiğimiz yılın Türkiye Süper Lig şampiyonu. Kolay iş değil, kendisinden her şeyden evvel sportif başarılar ve mali anlamda “ismi” güçlü 4 büyükleri alkışlanacak bir inançla geride bırakıp, bir önceki yıl Sivasspor’un yapamadığını yaptılar. Sonra bu şampiyonluk bir nefeste tüm söylemlerini, duruşlarını değiştirdi, bambaşka bir yere getirdi onları. “Beşinci büyük” oldular bir anda, sanki 4 sene üst üste lig şampiyonluğunu almışlar gibi bir “mutlak hakim” havaya büründüler.Yersizdi bu yaratılan suni atmosfer, uzun vadede Bursaspor’a zarar verecekti.Heyecan dedik, zafer sarhoşluğu dedik, elbette haklılık payları vardı söylediklerimin bu durumda, kolay mıydı bu ligi şampiyon bitirmek!.. Ama bir Avrupa serüveni başlayacaktı yakın zamanda ve nerdeyse her Bursalı Real Madrid bekliyordu kuradan.. Real çıkmadı, fakat bugün “iyi ki Real çıkmamış” dedirtecek bir seyir yok ortada. Daha ziyade kabusa yüz tutan bir rüya var.

Kamuoyunda da Bursa cephesinde de “Avrupa’ya kendini gösterecek bir Bursaspor var, tecrübe kazanacaklar, her şey zamanla yolunu bulacak” tavrı vardı. Bu tavır başlangıç için öyle doğruydu ki. Tıpkı geçen sene şampiyonluk yarışında olan takımın üzerinden “şampiyon olamama stresini” söküp alan ve camianın bir numaralı isminden, başkandan gelen “bu takım ikinci de olsa bizim şampiyonumuzdur” açıklaması kadar can alıcı ve önemliydi bu destek. Lakin bir kez konuk ettiğin Valencia’yı, hele 4 gol yedikten sonra az çok tanıman şart, bir defa karşısına çıktığın MANU’yu tekrar gördüğünde artık dizlerinin titremesinin bir kredisi yok, sen artık bu takımlarla bir defa çarpıştın mı “nispeten” tecrübelisin. Ancak görünen o ki, bu yılı es geçmiş Bursaspor kafasında, tamamen “tecrübe kazanıyoruz, kazanacağız, bak gördün mü kazandık” söylemleri arasında boğulmuş gitmiş.

Öte yandan takımın gerçeklerini de göz önüne koymuş oldu bu tablo. Bu yıl lige “geçen senenin şampiyonu” ünvanıyla başlayan Bursaspor, biraz onun da yüküyle yalpalaya yalpalaya devam ediyor yoluna. Geçen senenin o psikolojik üstün takımından eser yok. Şampiyonluk yolundaki rakiplerinden Galatasaray’a karşı galip gelen, Fenerbahçe ile berabere kalan, 20 dakikada Trabzonspor’a yenilen bir Bursaspor var. O Bursaspor bu hafta Kayserispor’la zorlu bir maça çıkacak, sonrasında ise yaralı Beşiktaş’a, İnönü’ye gidecek. Seyir çok parlak değil velhasıl. Beşiktaş maçını bilmem ama, bu hafta, hem de Valencia karşısında alınan ağır yenilgiden sonra Kayserispor ile oldukça zorlu bir karşılaşma yaşayacaklar kanımca..

Bırakın, öyle hemen büyümesin takımlarımız. Çocuklarımız bile bir çırpıda büyüyorlar, ayağımızda sallamanın, kucağımızda uyutmanın tadını alamıyoruz diye şikayet ediyoruz. Bursaspor doğru bir yola giren sağlıklı bir bebekken onu hemen takım elbiselere sokmayın. Ha şunu es geçmeyin ama, artık biberonunu da bir kenara bırakmanın vakti geldi. Bu sözüme, dün gece yenen o 6 golün 6′sına “tecrübe” gözüyle bakamayacak kadar gerçekçi herkes hak verecek, inanıyorum.

Not: Yazı ayrıca burada da yayınlanmıştır.

So Tell the Girls..

2010-11-18T01:19:00.004+02:00

Uzun zamandır sessizim. Bir şeylere bozuldum, attı kafam, sustum. Geri geldim. Şu Kasım sessizliği de son buldu böylece.. Yarın itibariyle hem kucağımda haberler hem de sözlerle geleceğim.

Bıyıksızlar'a yeni yazı yazdım. Milli takım dedim, taze takım dedim..

Okumak isteyen buraya..

Ayrıca, bu akşam yediğimiz golü de o anons yüzünden yedik.. Anasını satiim, atmayın oğlum şu meşaleleri sahaya! - İsmail'in suçu ne?-

Kendime not: "Teaser yapmak" tabiri sende vücut buldu, hadi bakalım!

Başlığa not: Sıkı şarkıdır "So tell the girls that I'm back in town" - Kızlara haber sal, yurda döndüm(!)..

Yegane

2010-10-20T01:47:00.002+03:00

Yumruklarımı sıktığımda, avuçlarımı kanatmak üzereyken tırnaklarım, sadece sabır diliyorken dilim karşılaştığım şeye direnebilmek için kendime ve omzumda bir el, bir nefes bile yokken, bu acıyı gömebileceğim, gölgesine sığınabileceğim bir şey aradı gözlerim. İçim beni sualsiz kucaklayan tek bir şey buldu o an yanımda, annemin sesinden sonra.

Aşklar yalan..

Seninkinin dışında.

Nuri Gol Atınca Almanlar'ı Yenmiş Sayıldık

2010-10-16T12:50:00.004+03:00

Dün akşam maçı izlemeye başlamış, ilk golden sonra da televizyonu kapatmıştım. "İşim gücüm var, yazı yazmam lazım, hadi Aslı, aslansın kaplansın" diyerek kendimi, gözlerimi çektim ekrandan. Meğer neler dönmüş Serhat!

Ne yalan söyleyeyim ben bu Podolski'yi adam zannediyordum da bir jet-ski bile olmazmış ondan, bunu gördüm. Ha bu arada belirtmem şart, akşam Nuri'nin "şekilli" hareketinin videosunu izlemek kesmeyince, TRT 3'te tekrarını yakaladığım maçı izlemeye başladım 53. dakikası itibariyle öğle saatlerinde. İçim kıpır kıpır, sanki noluyorsa! Dün gece yayılan Nuri videolarında Podolski'nin golünü görmemiştim tabii. Sonrasında takışmalarını ve sarı kart görmelerini de görmemiştim her ikisinin. Hikaye oradaymış asıl! Nuri'nin horozlanması, Podolski'nin tek başına Nuri'ye "üçlü çektirmesi"(!) falan.. Ço'ayıpladım!

Bu kadar sığ olunabilir dedim maç bitince. "Nasıl koyduk size" havasında bir Podolski'ye en ayarlı ayarı verdi Nuri. Ama noldu? Bizim burada yine de şahlandı aman kolbaşının yandım da kır atı gazlaçalışangiller. "Aldın öcümüzü yiğitlerin yiğidi Nuri" falan demeye başladılar. Bi' durun ağalar, bacılar. Olmaz o öyle, o kadar ucuz alınmaz o öc(!).. Hem öc ne be? Sen önce adam akıllı top oyna da sonra sana 11 kişi "üçlü çektiren"(!) Almanlar'a çemkir..

Ama ne, akılları sıra Mesut'a da giydiriyor bunlar yandan yandan..

Biraz daha sıksalar bu golle Merkel'e, ordan Hitler, olmadı mı III. Konrad'a kadar yaslanacaklar!

Kendime not: Ama bi hoş olmadın mı Nuri'nin golüyle? Oldun evet, biliyorum.

İskele Babası!

2010-10-16T00:05:00.002+03:00

O pusetteki çocuğun hali nicedir acaba? "Hadi babaa, hani şeker alıyordun, alooo?" demiyor mudur içten içe? Ya da diğeri "E ben oynayacaktım hani, kandırıkçı!" deyip küsmez mi o babaya? Ne babalar var, evlerden ırak!

FIFA11- TakeOver Tour, New York

"Çok fazla.."

2010-10-13T18:53:00.004+03:00

Daha öncesi de olduğuna eminim. Ama geçtiğimiz Nisan'da bir maç sonu röportajının arkasından yazmıştım bu adamın ne kadar dolduğunu, buna rağmen nasıl insan tepkiler verdiğini ve "o" adamlara göre fazla "adam" olduğunu..

Ntvspor'un Arda'yla Almanya'da yapmış olduğu söyleşinin sonunu ağlayarak getirdim ben, itirafsa da itiraf. "Çok fazla ilerledi bazı şeyler" deyişiyle birlikte dişlerinin arasında ezilen, göz kapakları arasına sıkışan diğer sözleri işitmek o kadar da zor değildi..

"Bir şey yapamıyorsunuz, bir şey söylettirmiyorlar.. Şerefsizlik diz boyu.."

Bir insanın dünyasını böyle dara sokmak kimsenin hakkı değil.. Ne ekmeğini siz veriyorsunuz bu çocuğun, ne suyunu.. Ama hala konuşmalarının arkasından Sergen Yalçın telefonla yayına bağlanıp "ilişkisini göz önünde yaşamamalı" diyebiliyorsa nafiledir Arda'nın lafı sözü, gözünün yaşı.. Şerefsizlik hala diz boylarında seyretmektedir ne yazık ki!

Bu memlekette senelerdir insanlara tam olarak "çemkirmekle" prim yapan karakterlerden(!) biri belki de en büyük zaferine ulaşmıştır bugün. Dün akşam milli maç sonrası çirkin bir "kafası güzel"likle kameralar karşısına geçip futbol konuştuğu algısı yaratma çabası ve yanındaki elemanların -ki biri sahiden sonsuz saygı duyduğum adamlardan biridir- durumu örtbas etme kaygısı, sahiden buralarda "bazı şeylerin çok fazla ilerlediğine" işarettir.

Buna izin vermeyin artık. Yıllarını, emeğini, terini, nefesini bir şekilde işlerine dökmüş insanlara, kim olurlarsa olsunlar, ister futbolcu, ister şarkıcı, oyuncu, böyle adiliklerle örülü yıpranmalar hediye etmeyin.

Sorarlar adama, sorarlar da.. Meydan o kadar boş, eşek o kadar yularsız ki..

Hem Ziyaret Hem Gol Atalım(!)

2010-10-13T02:19:00.005+03:00

Dünün gündemi beni resmen sarhoş etti. Günlerdir pompalanan Fenerbahçe - Batman maçı bir yandan, günlerdir bombalanan Türk Milli Takım'ının Azerbaycan'la oynayacağı maç başka bir yandan bindi tepeme.Sinirlerim alt üst oldu, sakinleştim nihayet de öyle yazıyorum bu yazıyı.

Batman'da oynanan maçın iyi - kötü birçok yüzü var ve ne yazık ki kötü yüzleri ağır basıyor iyileri yanında. Maçtan önce kulüp cephesinde ve medya tarafında yaratılan hava açıktı; Batman'a gidip maç yapan ilk "üç büyükler" üyesi olmak istiyordu Fenerbahçe. "Bir şeyler denk düşmüş", milli maçlar için lige ara verilmiş, Nihat Özdemir'in şirketinin bölgede, Siirt'te baraj yapası gelmiş, Maliye Bakanı'nın köyünü göresi, o arada da Fenerbahçe formasını sırtına geçirip birkaç dakika koşası tutmuştu. E bunca tesadüf (!) bir araya gelince de Aziz Yıldırım toplamış çocuklarını, yollara dökülmüştü..

Bu yollara dökülmenin tek güzel yanı, yani o bahsettiğim iyi yan şu; bölgede yaşayan ve gerçekten İstanbul ya da başka bir kentte tuttuğu takım olan Fenerbahçe'yi çıplak gözle izleme şansı olmayan taraftarın o zevki 90 dakika boyunca yaşaması.. "Mabed" dediğimiz stadlarımızda maç izlemenin nasıl bir ayrıcalık olduğunu, bazen eylemin sıklığında ıskalayabiliyoruz biz.. Ama tatmayan bunun lezzetini bilemiyor ne yazık ki. Bu açıdan takdire şayan bir hikayedir belki bu, kabul.. Önce bu iyi yandan, insanların yüzünde, gözlerindeki o samimi tebessümlerden bahsettim ki yazının devamını içimden geldiğince karartabileyim!

Her ne kadar toz pembe bir tablo çizemeyecek kadar olan bitenden haberdar olsam da, bu maça kadar yapılan tüm haberlerde, Batman'ı da içini alan o bölgeye karşı "ötekileştirmeye yakın" bir tonda konuşuldu Fenerbahçe'nin ziyareti. Uzun cümleler kuruyorum, evet. Ama açıklayabilirim!

"Fenerbahçe taaa İstanbul'lardan kalkıp (!) Batman'lara gelip orada bir maç yapacak, düşünsenize, ne büyülü" bir mesele bu.. Büyülü olmasına büyülü de bu denli büyütülecek bir hadise de değil hani! Alt tarafı memleketimin bir köşesi, gidilir maç yapılır, gelinir. Keşke her takım, her lige verilen arayı böyle keyifli organizasyonlarla değerlendirse de hem taraftar fazladan maç izlese hem takımlar kendilerini bırakmasa, gevşemese..

Kullandığım bu "ötekileştirme" tabiri, bilhassa bölge açısından farklı bir önem ve hassasiyet taşıyor elbette ama kastettiğim şeyin ne olduğunu açıkça ifade ettiğimi düşünüyorum; ha Samsun'a gitmiştir Fenerbahçe ha Iğdır'a, Burdur'a.. Bu "ötekileştirme" söylemim, ne yazık ki bir "lütufmuş" gibi gösterilen harekete iğneleme, başka da bir şey değil..

İşin bir de "ticari" yanı var elbette, onca yolu "ne yazık ki" babalarının hayrına tepmedi birileri, yani insanlar sadece Fenerbahçe izlesin diye gidilmedi Batman'a. Nihat Özdemir de en tepesinde yer aldığı Limak Holding'in Siirt'te inşa etmeye hazırlandığı hidroelektrik santrali üzerine açıklamalar, konuşmalar yaptı o arada. Maliye Bakanı, Batmanlı Mehmet Şimşek de bu işin organizasyonuna adını altın harflerle yazdırmıştı sonra, mühimdi, o da konuşmalar yaptı. Yetmedi, Batman Petrolspor ve Fenerbahçe formalarını giydi, sahaya indi.

Her zaman futbolun hayatın ne kadar içinde olduğunu, yaşadığımız, karşılaştığımız ne varsa onunla mutlaka ilişki içinde olduğunu söylüyoruz ya, işte o sebeple futbol siyasete de değiyor biraz. Lakin bu denli "ilişkiye girmesi" değme'nin ötesine geçiyor, zurnaya da bana da zırt dedirtiyor!

İşin ucunda ne olursa olsun, o formayı bir siyasinin giyip de maça çıkmasını benim aklım çok da kesmiyor, almıyor. Görüşü, konumu ne olursa olsun kimse, o formayı hak etmiyorsa giyip de benim futbolcumla aynı sahada koşamaz, bu kadar basit. Hiç değilse "en yalın taraftar halim" bunu söylüyor bana.. Ve eminim, hangi rengin tarafında olursa olsun birçok futbolsever de benim baktığım yerden bakıyor konuya, benim gibi düşünüyor..

Sözün özü, bende kredisi artık 'B-'lerde dolanan kulüp yönetiminin birkaç puan daha gerilemesine sebep bir hamle oldu bu Batman maçı. O sahici tebessümler de yetmedi puan yükseltmeye!

Ha bir de otobüs taşlama mevzusu var, ona hiç girmiyorum.. O besbelli ki bu "nispeten güzellikler"in bozulması maksatlı, kastî bir faul..

Okura not: Milli takım üzerine de konuşacak Aslı. Bıyıksızlar'da salınacak o yazı da.

Çal ordan bi' Tekirdağ Karşılaması!

2010-10-12T06:09:00.003+03:00

Allah hepinizi Mesut etsin!

2010-10-08T23:59:00.005+03:00

Baktım maç sonunda mikrofonu eline alan Sergen, "önce bir Hiddink'in maç planı var mıydı diye bakmak lazım" deyince kanalı değiştirdim. Zaten 90 dakika boyunca iki kilo baklava yemiş, bir de üzerine susuz kalmışım misali içimi bayan, saçma salak bir maç izlemişim, canım burnumda, dedim "çıkılgit Sergen"..

Bir varmııış bir yokmuş. Nerdeyse 10 gündür, televizyon ve gazete çalışanları, aylık - haftalık planlarını yapmak üzere toplantı odalarına doluşmuş, develer işveren pireler işçiyken tek bir laf oturmuş ağzımıza Almanya - Türkiye maçı'nın yanında, "Mesut"..

Her Allah'ın kulu, son Avrupa şampiyonasında biraz diş gösterdiğimiz, gösterdiğimiz, son Dünya Kupası'nın da takır takır oynayan takımına karşı ne hikmetse galip geleceğimize körü körüne inanmış, yine o her Allah'ın kulunun tek derdi "vay anam Alman milli takımını nasıl seçersin sen Mesut?" olmuş..

Masal anlatmıyorum size, zamanını değiştiriyorum cümlelerimin, gitsin -mışlar, -muşlar!

Yahu arkadaş iki tane silindirik maç yapmışsın, ilkini ite kaka, ikincisini de benzer itip kakmalıkta kazanmışsın da, Almanya güçlü takım, dur biraz toparlayayım kıçımı başımı dememiş, üzerine on gün yok Mesut mu gol atar, atarsa dağ olur atmazsa bağ olur, Nuri Şahin de atsın o zaman, atmazsa adam değil bıdırdamalarına girmişsin..

İşin acıklı tarafı, takımdan zaten kimsenin bir halt beklemediğini, bu beklentisizliğin de bunca futbol dışı hadisenin konuşulmasına zemin hazırladığını düşünmeye başlıyorum ben. Birileri, oğlum zaten herifleri yeneceğimiz yok, maçın magazinini yapalım diyor resmen bir yerlerde, ayar oluyorum.

Mesut.. İyi ki attın o golü.. İyi ki, onca ıslığa rağmen o golü attın sen de iyice ortaya çıktı ak uzuv kara uzuv! Yeter yüklendikleri be! Bize gelince devşirme milliler mübah, sana gelince bödödö bödödö. Ayağına sağlık!

İçimdeki Mahmut bu maçla birlikte yine sahalara döndü, öpün elinden!

Kendime not: Otur da GSCC - Spartak St. Petersburg maçını yaz, öhööy! Yıl olacak!

Başlıkta da güzide bir spor gazetemizin kokusunu aldım ama.. Neyyyyse.

"Benim Bobo'm Toyota Gibi Adam!"

2010-10-01T01:12:00.005+03:00

Beşiktaş: UEFA Avrupa Ligi'nde çok da fena olmayan bu grupta çok da fena olmayan bir futbolla götürüyorlar işi, maşallah gençlere! Sofya maçı sonrası çok dolmuştum o "organsever taraftara" ama ben sizin Beşiktaş'ınızı izlemeyi seviyorum arkadaş! Bunu söyledikçe adama "yaa tabii sevilecek, Beşiktaş çünkü o" fanatizmine girmenin lüzumu nedir?! Otur de ki kendi kendine, "lan harbiden bizim takım oynuyor demek ki, baksana başka bir takımın, takımı maç kaybedince zona olan taraftarı bile bunu söylüyorsa, bir şeyler değişiyor demektir." Desene bunu? Yok. Demiyor. O hala çılgınlar gibi "nasıl koyduk ama bama"larla meşgul.. Olsun. Deplasmanda geri düşmesinin arkasından hemen toparlanıp rakibine sadece 4 dakika sevinç yaşatan bu takım takdiri hak ediyor.

Holosko: Nasıl bir gol atma aşkı bürüdüyse gözünü Quaresma'nın sakatlanmasından sonra! İlk golü atmanın gazıyla, "evet gol atmalıyım, hepsini ben atmalıyım, gerekirse Rapid'in golünü de ben atarım, durun" kafasıyla bam güm ne toplar harcadı gitti! Yılların Holosko'suna ben de Holoşko diyorum bu akşamdan sonra..

Bobo: Hakikaten Toyota gibi adam! Şaka bir yana sağduyulu bir golcü bu adam. Sakin, soğukkanlı, adrenalin tavan yapmışken bile mantığı devre dışı bırakmadan görevini yapıp geliyor. Senelerdir de böyle bir durum, pek aksamıyor.

Kendime not: Utanmıyorsun değil mi? Arşiv'indeki Eylül yazılarına bir bak? 7 yazı mı yazılır koca ayda? Kulakların tam çekilmelikler. Evet.

Geçmişe Mazi...

2010-10-01T00:47:00.002+03:00

Öyle derler biliyoruz. Mazi falan, yazacağım işte. Yokluğumda çok kitap okuduğunuzu biliyorum, nerede olduğunu soranlarınız da oldu sormayanlarınız da her biriniz sağ olun, var olun, daim olun, dinimiz amin. Lakin uzun bir sessizlikti içine düştüğüm. Hayatımda türlü çeşit dönemeçlerden aynı zamanda geçmeye kalkışınca düpedüz ellerim, gözlerim bağlandı. Ne haber takip edebildim, ne maç, ne de işittiklerimi yazabildim geçen zamanda.

En son Fenerbahçe - Beşiktaş derbisinden bahsedip her iki tarafa da kapak olmasını dilemiştim bu maçın. Tam da istediğim gibi oldu bu maçın sonucu, cümlemize kapak oldu! Ne herkesin son zamanlarda Aykut'tan kuvvet alıp yerden yere vurmaya hasta olduğu Fenerbahçe ezildi, ne de milletin üç ayda yere göğe sığdıramamaya başladığı "çılgın" kadrosuyla Beşiktaş gördü farklı galibiyeti. İlk devresi Fenerbahçe'nin, ikincisi Beşiktaş'ın bir maç izledik. Her iki takım için de arıza sinyalleri taşıyan bu maç şüphesiz ki ev sahibi Fenerbahçe için daha bir "kırmızı" yanıyordu. Çok fazla "oynanmış maçın davası"nı yapmayacağım burada. Geç yazdım temiz yazdım içimden geçeni..

Bu hafta Fenerbahçe bol gollü bir maçta daha boy gösterdi. Niang denen adamın ne acayip bir adam, Alex deneninse nasıl bir dinamo olabildiğini gördük. Lakin kolay gol yeme hastalığı nükseden bir Fenerbahçe vardı sahada ki bir numaralı sorumlusu o kalenin bekçisinden evvel Bilica denen zat. Benim nasıl Bilica'cı olduğum bilinirdi buralarda. Ancak birkaç zaman önce ben de pimini çektim arkadaşın da mümkünse bizim camianın uzağında bir yerlerde patlamasını bekliyorum, olmuyor, olmuyor!

Gelelim biraz daha yakın zamanlara, kısa kısa haberler geçelim, "uzun"ların duyurusunu yapalım.

Bir yılan hikayesi söyleşisi var ki CSD'nin sahiden dillere destan! Dünya Kupası öncesinde başlayan bir süreç, düşünün! İlk röportajı o zaman yaptık, ikincisini de geçtiğimiz haftalarda. Düzeltmeleri, son virajları kaldı. Önümüzdeki hafta içinde burada okuyacaksınız onu kısmetse yareppim.

Bir haber vereyim. Geçtiğimiz haftalarda duyurulan bir yarışmaya katıldım, Buzbağ Şarapları'nın düzenlediği "Efsane Buzbağ" yarışmasına.. Hadise şuydu, "Size göre bağ bozumunun ne ifade ettiğini tek bir cümleyle bize gönderin, Elazığ'da muhteşem bir bağ bozumu etkinliğine katılmaya hak kazanın." Aslı durur mu? Durmadı, yazdı. 2186 kişinin katıldığı bu yarışmada ilk 3'e girmeyi başardı ve bu hafta sonu Elazığ'a gidiyor! Muhteşem zamanlar bekliyor bizi eminim. Dilerim her şey güzel geçer de, dönüştü spor dışında bir şeylerden de konuşuruz burada!

Başka başka.. Hah. Dün hayatımda yapmam dediğim şeylerden birini yaptım ve bir Galatasaray maçına bilet aldım, Galatasaraylılar'ın arasında yerimi de alarak onlarla birlikte GS Cafe Crown - Spartak St. Petersburg maçını izledim. Detayları başka bir yazının mevzusu olacak, o da yolda!

İhmale gelmiyor buralar, her defasında bunu anlıyorum ama o kadar sıkıştı ki her şey anlatması güç..

Haaa.. Eşeğin büyüğünü ahırda unuttum!

Bir de üçüncü kitap serüveni başladı ki, onu sormayın gitsin!

Yayımlandığı zaman okuruz hep birlikte!

Derbi Öncesi

2010-09-19T06:26:00.003+03:00

Pek konuşmam ama maç öncesi.. Alex - Semih / Niang golleriyle 2-1'lik bir galibiyet bekliyorum bugünden. Boru boru atanlara da, erken pes edip kenarda "pısanlara" da kapak bir maç olsun, tek temennim bu.

Organsever Taraftar ve Muhasebeye Giriş I

2010-09-17T03:40:00.005+03:00

Belki de Vikingur maçından bugüne dilimde olan tek bir şey var, ben bu takımı izlemeyi seviyorum. Bahsi geçen takım Beşiktaş, malum. İşin izlemeyi sevmekten öte bir yanı var, o da şu; adamların ortaya koymaya çalıştıkları oyun ve bu memleketin “çizgi altı futbol anlayışında” forma giymeyi başarabilen “üstün ayaklar”ı görmek bana yüksek perdeden haz veriyor, heyecanımı körüklüyor. Gelin görün ki ben, yani kendini bildiği ilk anlardan beri Fenerbahçe tutkusu nefesini kesen, nefesini veren ben, bu sözleri söyledikçe çok az insanın futbolu benim baktığım yerden görerek “taraftar” olduğunu fark etmeye başlıyorum.

CSKA Sofia maçının üzerine söyleyecek çok sözüm yok. Rakibini, gruptaki diğer takımlardan “nispeten” hafife alarak ve hafta sonu oynayacağı derbiyi düşünerek rotasyona giden bir Schuster, beraberliği öpüp de başına koyacak bir konuk takım, geride sabit ilerde “öbek forvet” oynayıp bireysel denemelerle kendini heba eden, enerjisini bitiren, lakin son dakikada o öbek forveti besledikçe sonuç alamadığı için kendini ısırmaya başlayan Ernst’in golüyle perdeyi kapatan bir Beşiktaş izledik.

Şimdi girişime geri dönüyorum. Futbol izlemek konusunda olgunlaşmadan, futbol oynayıp bir de üzerine futbol ülkesi olma iddiamızı da o girişe ekliyorum. Gerçi benzer iddiaları çeşitli spor branşlarında başarılı oldukça dile getiriyoruz. Geçen hafta basketbol ülkesi olduk örneğin, atletizm ülkesi olduk Nevin’le, Elvan’la falan, oluyoruz arada bi’ böyle şeyler.. Mümkün olduğunca kendimi yazının sınırlarında tutmak istediğimden futbol ülkesi olan memleketimin şahane futbol seyircilerinden bir “kuple” olan Beşiktaş seyircisinden bahsedeceğim illa ki mevzu Beşiktaş’ken.

Maçın başlarında, o sahiden “demotive edici” tezahürat duyuldu “Kartal gol gol gol”.. Fasılasız, soluksuz, git gide hızlanan, yükselen bir dolu “Kartal gol gol gol”.. Bu tezahüratı sorguladım bir süre, o ara da değerli Sabri Ugan maçın geneline oranla sessiz kalarak bana destek oldu sağolsun.

Rakip oyuncu olsam ve bu akşamkiler gibi Türkçe bilmiyor olsam - komşulukları bir tarafa – giderek uğultuya dönüşen, kesintisiz bu tezahürat, bende sahadan çekip gitme, mümkünse koşarak uzaklaşma isteği yaratırdı. Öyle güçlü, öyle etkili bir iş o! Ama sorun şu ki, bence rakibi yorduğu gibi takımı da olumlu anlamda motive eden bir yanı yok. Beşiktaş tribününün özgünlüğünü tartışmak gibi bir gaflete düşmüyorum, zira o iddiada bulunmak için kör ve dahi sağır olmak gerek. Lakin şu “Kartal gol gol gol” takımda bir gol baskısı oluşturmaz gibi geliyor bana, devrini yükselttikçe de etkisi artmaz yani. Tribünün kendini ispatından ileri gitmez, söylemeye çalıştığım bu.

Öte yandan maç boyunca yine aynı taraftar takımına olan arzulu desteğini sürdürdü, hele Quaresma’nın oyuna girmesi esnasında inceden bir “çıldırdı”, sakinleşti sonra. Ta ki o gol gelene kadar..

Beşiktaş’ın 90 dakika rakibi karşısında dağları taşları dövdüğü maçın sonunda kaleyi bulan o top tribünlerin “derbi pimini” çekti adeta ve başladılar Fenerbahçe’nin anasının organlarını kurcalamaya!

Buraları takip edenler de bilir ki ben de defalarca tribünde yerini “sesini, terini, nefesini” harcamak üzere alanlardanım. Yerli yersiz bir dolu küfürlü tezahüratın içinde de oldum, dışında da kaldım. Bundan kimi zaman zevk aldığım da oldu, tiksindiğim de. Ama böylesi olunca, yani ben hafta sonu takımımın karşısına çıkacak Beşiktaş’ın golüne koltuğumdan sıçrayıp da “Nihayet be oğlum!” diye sevinirken, bir anda kulağıma Fenerbahçe, organlar, “ofansif eylemler” gelince şalterlerimi kapattım.

Maç sonunda “vaaay hacı gördün mü, herifler sustular 90 dakika, golü atıp kendilerini sağlama alınca abandılar bizimkilere” diyen bir dolu insan oldu etrafımda. Bu kadar sığ kafalar olabileceğine inandığım gibi, tribünlerde bunun aksine, daha planlı bir durum olduğunu, bambaşka bir kulvarda koşan takımlarının üzerinde derbi baskısı kurmaktan kaçınan bir taraftar grubunun tribünde olduğunu düşünmeyi yeğliyorum kendi adıma.

Teşekkür etmem şart şimdi, beni kendi futbol tavrımı sorgulamaya iten güzide taraftara.. Maç sonunda kameralar aracılığıyla evimin salonuna gelen, “Bir manitam olsa” söylerken “bi’ koysam kartal olsa” diye devam eden “güleç” ablaya teşekkür etmem gerek. Ben bu tezahüratları yapmadığımdan değil, yineliyorum. Ernst’in o golüne en az bir Beşiktaşlı kadar sevindiğimi hissettiğim için, dolu dolu bir teşekkür etmem gerek!

Bunlar benim gerek’lerim, birçoğuna da benden 40 fırın ekmek!

Final Haftası!

2010-09-14T12:39:00.006+03:00

Geçtiğimiz iki hafta boyunca bir yandan Dünya Basketbol Şampiyonası, bir yandan US Open derken, futbolu okumak dışında bir şey yapamadım! İşin seyir kısmı uzun adamlara, "ahhii, hııaa" diye raket savuran erlere, dişilere kaldı.

Tek erkekler finaline adını yazdıran iki isim, "Djoker" ve "Rafa" oldu malumunuz. Kalbimden geçen Verdasco - Djokovic finaliydi, yalan yok! Federer ve Nadal antipatim nedense geçecek cinsten değil çünkü. İkisini birden gönderebilseydi bu delikanlılar pek şık olacaktı ama sabaha karşı oynanan final maçı bana "ya bu Nadal aslında o kadar da kötü adam değilmiş canım.." dedirtti.

Yağmur sebebiyle kesintiye uğrayan maçı, ikinci yarısında izlemeye başladım. Nadal da işte tam o sıralarda zaten canımı sıkan tiklerini sıralamaya başladı. Servis karşılayacakken önce sağ eliyle burnuna dokunup sonra saçlarını sol kulağının arkasına, devamında da sağ kulağının arkasına yerleştirdi. Bir de "şortunu" çekti mi tamam! Resmen bu adamı her izleyişimde çocukluğuna inmek istiyorum. Bu kadar seri bağlanmış takıntılar hakikaten sağlıklı değil çünkü.. Sen dünyanın bir numaralı tenisçisi ol, türlü çeşit takıntın olsun, bir de bunları maç içinde özenle sergile! Eşsiz.. Totem olduklarına inanmak istiyorum, totem olarak başlamış, alışkanlık olarak yerleşmiş eylemler olduğunu düşünmek istiyorum ama yok.. Kandıramıyorum kendimi.

2. sete hızlı başlayan Novak seti aldı ve durumu 1-1'e getirdiyse de gerisi bir türlü olmadı, olduramadı. Bir dolu basit hata yaptı ve bunun bedelini de ödedi. Her ne kadar sahiden ruhunu ortaya koyarak direnmeye çalışsa, defalarca kendisiyle konuşsa, hatta kavga etse bile çözemedi bu durumu. Federer yorgunluğunu da hesaba katmak gerek burada..

Maç sonunda çok leziz görüntüler vardı. Her iki oyuncunun da sinirleri laçkalaştığından, Djokovic yükselen hırsına rağmen kaybetmesinden, Nadal da üzerindeki GS koleksiyonu baskısından son puanla birlikte saldılar kendilerini! Hele Nadal'ım yavrum, hıçkıra hıçkıra bir hal oldu!

Her ikisi de birbiri için çok onore edici sözler söylediler ve kocaman olgun adamlar olduklarını gösterdiler. Bu durum hakkında "formalitedir" diye düşünenler vardır, ki çoğunluktadırlar da belki. Ama bu adamların samimiyetleri biraz da tükenmişliklerinden dolayı ortadaydı, perdeleyecek dermanları kalmamıştı zira bu zorlu turnuvanın sonunda.

Seramoninin en gülümseten anlarından biriyse, Nadal'ın, kazandığı para ödülünün zarfını cebine sokmak üzereyken Djokovic'e vermesi ve Djokovic'in de bu zarfı iade etmemesiydi ki keyifle gülüştü onlar, ben de aralarına karıştım. Onca gergin servisin, kritik puanın, bir açıdan "savaşın" ardından böyle minik "komiklikler, şakalar" herkese iyi geliyor, orası kesin!

Ha sen de iyi ki pılını pırtını topladın erkenden gittin Williams'ların Venus'ü..

Kendime not: Basketbol Şampiyonası dedin, yazmayacak mısın onu?

Kendime cevap: Yazacağım. O hikaye bambaşka yüzler kazandı "takım elbiseye" girince çünkü.. Biraz demlensin hele..

Futbol Dışında Ne Varsa!

2010-09-08T23:27:00.004+03:00

Söylenecek çok da fazla söz yok ama içimdeki coşkuyu anlatmaya debeleneceğim biraz. İnanç, bu çocukların bakışlarından, jestlerinden, formalarını ıslatan terden okunuyor. Daha önce de yazdığım gibi adeta bir tek vücut gibi hareket ediyorlar. Şüphesiz birçoğumuz da hemfikiriz Slovenya karşısında izlediğimiz takımın gözlerimizin gördüğü en noksansız milli takım olduğu noktasında.

Maçın başında bulduğumuz dış şutlar, bir türlü içeri girememelerimiz, Slovenlerin öne geçme becerileri beni ürkütmedi değil. Ama o insanlık dışı (!) 3 sayılık atışlar ve onların isabetli olması farkın açılmasını sağladı. Takımın yaptığı "takım savunması" da anılacak burada, aksi mümkün değil!

Abdullah Gül geldi ekranlara, ikinci periyottaydı sanırım. Koltuğunun ucuna oturmuş, kollarını ileri, önündeki sete doğru uzatmış, hatta bir çocuk gibi sarkarken bir yandan da sabitlenmiş bir gülümsemeyle göründü. O anda bir daha fark ettim ki futbol ve basketbolun bünyede yarattığı yükseliş birbirinden çok farklı. Geniş zamana, geniş alana, daha fazla adamla yayılan, skor sistemi bambaşka bir oyun olan futbol, seyircisini illa ki "çizgisinden" çıkarıyor, taraftarını "başkalaştırıyor" Ama basket bol pek öyle değil. Futbolun "nispeten" duranlığından uzak olduğu için tribündeki, kenardaki, parke üzerindeki herkesin reaksiyonları o kadar, ani, sahici ve samimi ki.. Perdelenmesi imkansıza yakın. Organize reaksiyonlar yok basketbol içinde, refleksler var ve onların doğallığı. Bir Abdullah Gül de, ömr-ü hayatımda bana böyle şeyler düşündüremez bir daha, zira bugüne kadar farklı şeyler düşündürmüştür hep..

Maça dönersek.. Slovenler maçın böyle başlayacağını düşünmüş olsalar da belki, bu kadar dış şut isabeti yakalayacağımızı, o yüksek yüzdeyi düşünmemiş olmalılar ki afalladılar. Maç içinde yapılan bir saptama vardı, çok doğruydu. İkinci periyotun başında 32 - 16 önde olunca bizimkiler, Slovenler kazanabilecekleri ihtimalini erkenden silmeye başladı zihninlerinden. Üçüncü periyot da bunun bir nevi sağlaması oldu zaten.

Kimseyi birbirinden ayırmak mümkün değil maçın sonunda, 4. periyotta fark 20 sayının üzerine çıkmışken hala blok yapmak üzere geri koşup o bloğu da yapan oyuncuları varsa bu takımın, tüyleri ürperten gurur haklı gururdur.

Maçın ardından NTV sahiden tarihi bir yayın yaptı. Irmak Kazuk'un "Sakin ol Hidayet"ine yerinde zıplayan Hidayet'in "Nasıl sakin olayım, manyak mısın?" tepkisi vermesi enfesti. Kahkahalarla ağlattığınız için, son üç dakikayı diken diken ve ayakta izlettirdiğiniz için, birbirinize kendinize güvendiğiniz gibi açık ve net güvenebildiğiniz için çok teşekkürler.. Hem o formayı giyip koşan hem de kenarda o çocukların nasıl koşması gerektiğini düşünerek emek döken adamlar, her birinize teşekkürler..

Hayatım alt üst bu aralar. Ha, daha önce de çok farklı değildi zaten, geceleri oturup birkaç saat uykuyla güne başlıyorum. Ama bu US Open iyice bozdu beni.. Bi Federer, bi Djokovic, bi Sharapova derken derken günlerim gecelerim tükeniyor! O kadar ki iple çektiğim Shanghai Masters'ı bile adam akıllı izleyemiyorum bu saçma düzensizlik yüzünden. Bir maç oldu ama.. O maç resmen tüm uykusuzluklarımı sildi süpürdü! Fernando Verdasco, vatandaşı ve dahi "takımdaşı"nı, Ferrer'i, kendisini bile şaşırtan bir performanslar, setlerde 2-0 gerideyken 3-2 yenmeyi başardı. Saat neredeyse sabah 6 olmuştu ve ben yatağımın içinden bir anda fırlayıp zıplamaya başladım Verdasco'nun son sayısıyla birlikte. Yıllarca bu maçı da, o anı da unutabileceğimi sanmıyorum. Şimdi güzide Tatlıses eseriyle sesleniyorum Fernando'ya, bir tek dileğim var, Nadal'ı geç yeter!

İtiraf etmek gerekirse gece o kadar da keyifli başlamamıştı. Şu Williams kardeşler kadar uyuz olduğum çok az spor insanı var yer yüzünde! Taslarını taraklarını toplasın, illa spor yapacaklarsa gözden uzak bi köşede curling falan yapsın bunlar, huzur bulurum! Ama yok, onlardan "nispeten" daha katlanılabilir olanı, viyaklamalar arasında bu gezegende zorlasam aşık olabileceğim iki üç kadından birini alt etti, acımadan. Gerçi Francesca ne yaptıysa olmadı, olamadı! Seviyorum ama seni yine de yavrucuğum. Sen savdın sıranı, şimdi Venus'u pataklasın aşağıdaki cengaver!

Kendime not: Maç izle maç.. 11'e 11 olanından!

Şampiyona'nın Ş'si

2010-09-06T06:02:00.004+03:00

Şimdiye kadar oynanmış maçlarda alınan 6 galibiyet ve birbirinden sağlam performanslar, FIBA'nın resmi sitesindeki başlığından hareketle; Türkler uçmakla kalmıyor, durdurulamıyorlar da! Asıl şampiyona şimdi başlıyor!

Ömer Onan, Kerem Tunçeri, Hidayet Türkoğlu, Kerem Gönlüm.. Biz onları 12 Dev Adam efsanesinin başlangıcında izledik, en parıl parıl dönemleri diyorduk belki de. Ama bugün, Hidayet, "bu benim katılacağım son Dünya Şampiyonası" diyor, bir yandan da o günlerin ışıltısından bir şey kaybetmediğini, aksine, üzerine koyduğunu gösteriyor her birimize. Keza diğer çocuklar da..

Aslında yazıyı yazmaya başladığımda isim vermek istememiştim yazının için de, olur da atladığım biri olursa çok üzüleceğimi kendim biliyorum çünkü. Çünkü bu çocukların hepsi sahadalar maç boyunca, gerek Tanjevic rotasyonları marifetiyle, gerekse "bench"te otururken sahadalar. İnanılmaz bir takım enerjisi koyuyorlar ortaya ki Yunanistan'ı da, Fransa'yı da böyle devirebildik. Hatta "kaybettik bunu" diye baktığımız maçta, Porto Riko karşısında da herkes sahadaydı sanki! Birbirlerine ve kendilerine inanıyor bu adamlar, başarabileceklerine herkesten çok inanıyorlar. Kilit de orada ya zaten..

Ankara seyircisi grup maçlarında çok önemli bir sınav verdi. İstanbul seyircisi her şeye fazlasıyla tok, bunun sebebi bu bence. Böylesine büyük organizasyonları bile kavramakta güçlük çekiyorlar çünkü. Belki dün Sinan Erdem'i dolduran kalabalığın büyük bir kısmı bu akşam U2 konserinde ortalığı çınlatacak.. Demek istediğim İzmir'deki adamın ayağına, Kayseri'deki adamın stadına U2 gelmediğinden, Metallica ortalığı kavurmadığından oralarda daha büyük bir şevkle izleniyor tüm organizasyonlar. Çuvaldız kendimize şimdi, ruhsuzuz. O kadar ki Ersan'ın maçın başında kullandığı ve neredeyse çizgiden %50 ile ayrıldığı serbest atışlarda seyirci "ooooouuvv oooley"ler yapıp duruyor. Öbür taraftar zırt pırt araya Kıraç'ın "şimdi şimdi"leri giriyor, ki marşın korkunçluğundan bahsetmiyorum bile.. Sahadaki adamın psikolojisini zortlatan bir durum bu, herkes aksine, gazladığını zannediyor. Tribündeki taraftar maç içinde kendi sesi ve yönlendirmesiyle Kıraç'ın zorlama "şimdi"lerinden çok daha etkili olur, molalar ve aralarda ise Athena'nın 12 Devam Adam bestesi bir efsanedir artık, büyük alınmıştır, seneye de giyilir!

Şimdi rakip Slovenya.. Takımda kimse "biz olduk, tamamız artık" demiyor. Maç sonu açıklamalar hep temkinli, herkes kendini biliyor. Bu takımın antrenmanını çıplak gözle izlemiş olmanın da söylettikleri var elbette, bu takım teknik ekibiyle bütünleştiğinden daha fazla birbirine sarılıyor. Herkes takım arkadaşı ve kendisi için oynuyor, takımının galibiyeti için nihayet.

Slovenya'ya dönersek, grup maçlarında yalnızca bir yenilgi alan bu takım, efsane seyircisiyle birlikte turnuvanın en öne çıkan ülkelerinden biri oldu. Biliyoruz ki hiçbir takım yenilmez değil, bizimkiler de öyle. Durdurulabilir bir Slovenya olduğunu düşünüyorum, karşılarında bizimkilerin bu sağlam oyunu olduğu sürece.

Her birinizin emeği karşılığını bulsun!

Kendime not: Türk Milli Futbol Takımı'nın Fransa maçı boyunca kenardaki o coşkulu, zaman zaman "yerini bilmez" zıpırlıkları seni inanılmaz mutlu etti, biliyorum. Yıllardır görmek istediğin şeylerden biri bu, manasız protokollerden uzak, insanların içlerinden geldiğince sevindiği, coşkulandığı, üzüldüğü kareler.. Ay yıldızlı formayı taşıyan herkes mükemmeldi dün gece.. Yine içinden geçiyor biliyorum, seyirci hariç!

Haberlere Belgeler

2010-09-06T04:29:00.007+03:00

Geçtiğimiz hafta Önce Skytürk'te Begüm Kıratlılar ve Şaban Petek'in konuğu olduk Ceza Sahasının Dışı ile birlikte. Futbol gündemini birlikte konuştuk, yorumladık. Uzun zamandır hiçbir sohbetten böyle zevk almamıştım belki. Hem program öncesi hem de sonrasında gösterdikleri sıcak konukseverlik için teşekkür etmeliyim bir daha.

Programı izlemek isterseniz buradan tamamına ulaşabilir, 6. dakika itibariyle izleyebilirsiniz.

Sonraaa..

Beyazıt'taki imza günümden bahsetmiştim. Orada da birbirinden güzel insanlarla tanıştım, ki en lezzetli sürprizi ilkokul arkadaşlarım yaptılar, ağzım açık kaldı onları görünce, daim olsunlar. Yepyeni projelerin tohumları da atıldı o gün, kim bilir, belki yarın belki yarından da yakın?..

Çarşamba akşamları da "Bıyıksız Sohbetler" Lig Tv'de olacak artık.. Onu da ekler ve 12 Dev Adam'a doğru uzanırım şimdi, benden bu kadar haber yeter!

Bizim Cepheden Haber Var!

2010-09-02T02:56:00.001+03:00

Süper Lig'in üçüncü haftası devrilmiş, bir de araya milli takım maçları girmişken, biraz bu cephede neler oluyor bildirmek istedim.

Son zamanların en lezzetli gelişmelerinden biri oldu Bıyıksızlar'ın Lig Tv'de boy göstermesi.. Geçtiğimiz hafta Stat Işıkları'nda Önder Açıkbaş'ın konuğu olduk, ben, Aslı ve Tuba ile Bıyıksızlar'ı anlattık. Sonrasında ise Sevgili Önder'le birlikte Fenerbahçe maçını izledik, keyiflendik!

Sıkı durun, en taze haber bu da. Önümüzdeki hafta itibariyle her Çarşamba Stat Işıkları'nda Önder Açıkbaş'la birlikte önceki haftanın maçlarından enstantaneler üzerine konuşacağız, seyrine bekleriz!

Sonra Fox Tv ve spor müdürleri Sevgili Bülent Ülgen'le birlikte keyifli bir söyleşi gerçekleştirdik. Onu da önümüzdeki hafta Salı gecesi Gündem Futbol'da izleyebilirsiniz.

Bir de Aktüel Dergisi var tabii.. Bu hafta Aktüel'de Bıyıksızlar söyleşisi var, onu da hatırlatmış olayım..

Sıra bana ve CSD'ye geldi..

3 Eylül 2010 Cuma akşamı, iftar sonrasında Beyazıt Kitap Fuarı Carpe Diem Kitap Standı'nda kitaplarımı imzalıyor olacağım. Yolunuz düşerse çok güzel olur, mutlu olurum ben de!

Ayrıca bugün, yani Perşembe saat 16.15'te Skytürk'te Şaban Petek ve Begüm Kıratlılar'ın konuğu olacağız, ben ve Ceza Sahasının Dışı. İşiniz yoksa o saatlerde, onun da seyrine bekleriz!