20 Ekim 2010 Çarşamba

Yegane


Yumruklarımı sıktığımda, avuçlarımı kanatmak üzereyken tırnaklarım, sadece sabır diliyorken dilim karşılaştığım şeye direnebilmek için kendime ve omzumda bir el, bir nefes bile yokken, bu acıyı gömebileceğim, gölgesine sığınabileceğim bir şey aradı gözlerim. İçim beni sualsiz kucaklayan tek bir şey buldu o an yanımda, annemin sesinden sonra.

Aşklar yalan..
Seninkinin dışında.

2 yorum:

  1. SİZ FENERLİLER NEDEN HER ZAAN İÇİN KÜSTAHSINIZ

    YanıtlaSil
  2. artık var her daim bi el; bir haber de hükmünü yitirmiş oldu böylelikle di mi böcek :p

    YanıtlaSil